Geç kalmışlık hissi için çok yaşamaya gerek var mıydı?
İnsan kendi benliğine sahip çıkmazken bunu hissedemez miydi?
Her şey zamanında güzel ama bu vakit ancak yaşandığı zaman bilinmekte. Sırrı kadimdir. Bu yüzden o an gelmiş gibi yaşamak lazım. Gelecek değilde o her zaman bende olduğunu kabul etmek esas olan. Çünkü yaşamın ne zaman son bulacağı mutluluk gibi meçhuldür.
Belkide ölüm asıl mutluluk kaynağımızdır? Yaşadıklarımızdan daha karamsar bir hâl gibi göründüğü için belkide acımasız yaşam güzel geliyordur. Zannımca bu acımasızlığa son vermek daha cazip geliyor.
insanın sadece ölüme beklentisi olmalı çünkü yaşam kadar kesin. Çok sadakatli ölüm.
"Binlerce insanın arasında yapayalnız olmanın ne anlama geldiğini bilemezsin" diyen berger'a gelecek olursam, onun adına çok üzüldüm çünkü tam hatalarından ders çıkartıp benliğinin farkına vardı dediğim sırada... Belkide onun bu dünyadaki gücü, kazanması gereken buydu. Kimimiz için yaşamış olduğu çok şey ifade etmese bile açıkçası bazılarımız hayata biraz daha geriden başlıyoruz. Bazılarımız ileride. Herkesin gidişatı, hayat seyri farklı... Bu yüzden onun yaşamış olduklarına vermiş olduğu tepkileri doğal karşılıyorum. Her ne kadar bana uzak olsada. Bir o kadar da yakın.
Eminim ki hepimiz bu tür bir dönemden
geçtik/geçiyoruz. Bireyin bu noktada kendisine haksızlık etmemesi gerektiğini düşünüyorum. Yeşermek istiyorsak öncelikle o toprağın altında karanlığı tatmamız gerekmekte. Her tohumda aynı vakit çıkmıyor değil mi? Aynı toprak ya da aynı hava koşullarında oluşmuyor.
Tanımalı insan kendini. Ve zamanın getireceklerine umudu ile sarılmalı.
Diğerleri hakkında konuşmak istemiyorum. Çünkü berger yalnız bırakıldı ve yine yalnız konuşulmalı. O bu savaşı yalnız kazandı...
Vesselam 
Kızıl 
Stefan Zweig
Kızıl Stefan Zweig
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.