Nerdeyse 40 sayfalık bir kitap olmasına rağmen içine iki hikâye ve kocaman bir anlatı sığdıran, üstelik bunları sanatsal üslûbu yoğun betimlemelerle veren bir eserdir.
Olaylar ilk başta asıl hikâyeden minik detaylar eşliğinde bize sunuluyor fakat kitabın yarısından sonra anlaşılması pek mümkün değil. Eserin betimleme ve olaylardan sıyrılmış kısımları da bana sıkıcı gelmedi. Gerek yazarın üslûbu gerek çevirmenin türkçeye adapte etmesi gayet hoştu.
Bir kaç eleştiride Sarrasine hakkında çok olumlu ve ona acınası yorumlar okudum. Gerçekten böyle bir karakteri, sırf sonu kötü bitti diye sevebilir misiniz? Bir "kadın" kaçırıp onu öldürmeye niyetli bir saplantılıyı? Ha bu arada asla aşktan bahsedilemez ya, o da ayrı bir mesele. Yine ve yine ta-kın-tı-lık. (Tabii işler bu raddeye gelmeden önceki Sarrasine karakteri bana da sempatik geliyordu ama sonlara kadar...)
Fransada döneminin ihtişamını ya da güzel ve övülesi mimarisinin arkasında gizlenen insanlık ve ikiyüzlü duyguları da sonlara doğru sertçe anlatılmış ki kitabı sevmemdeki etkenlerden biri de bu diyebilirim. Okurken aklıma 
Mavi Bir Yaşam kitabındaki Miranov karakteri geldi. Küçük oğlan Rusya'sını gömüp her daim Paris'in muazzamlığını methetmekteydi. Al sana ufaklık, bu da başka bir gerçeklik diyesim geldi. Yazar zaten bu eseriyle Fransız edebiyatının gerçekçilik temellerini atmış. Eğer anlatımı yoğun kitapları kaldırabiliyorsanız, ki 40 sayfalık bu eser gayet de tek oturuşta rahatlıkla okunabilir ve insana bir kaç şey katabilir, tavsiye edilir.
Mavi Bir Yaşam kitabındaki Miranov karakteri geldi. Küçük oğlan Rusya'sını gömüp her daim Paris'in muazzamlığını methetmekteydi. Al sana ufaklık, bu da başka bir gerçeklik diyesim geldi. Yazar zaten bu eseriyle Fransız edebiyatının gerçekçilik temellerini atmış. Eğer anlatımı yoğun kitapları kaldırabiliyorsanız, ki 40 sayfalık bu eser gayet de tek oturuşta rahatlıkla okunabilir ve insana bir kaç şey katabilir, tavsiye edilir.
·
96 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.