Uzun zamandır bu kadar hızlı okuyup bitirdiğim kitap olmamıştı. Sabah başladım akşamında bitti. Ben bir karakterle empati kurarken diğerleri geldi, onları anlarken hak verirken bir baktım kitap bitmiş. Başta kitabın diline bayıldım yer yer çok güldüm keyif aldım. Çok sıradan görünen bir aileyi okuyoruz, her karakter kendi ağzından anlatıyor. 3 kardeş, eşleri, baba ve ölmüş anneleri. İlerledikçe dışardan samimi görünen, düzenli buluşan bu aile fertlerinin birbirine ne kadar uzak olduğunu, aslında ne kadar da çok sırları olduğunu görüyoruz. İşin garibi her karakter haklı, hepsi çok çekmiş, çekmekte, çektirmekte. Hepsi mağdur, hepsi suçlu da. İlerledikçe ortaya çıkan plot twistler... Nihayetinde kendimi söyleme bilmeyim derken buldum. Başta kahkaha attığım kitabı ağlayarak bitirdim. Ve sanki bu ailenin bir ferdiyim. Sanki bir aile apartmanında yaşıyoruz ve ben her şeye şahit oluyorum. Her karakter birbirinden gerçekçi. Bu kahrolası dünyada maalesef kitaptaki her kötü olay yüz binlerce kez yaşandı. Yer yer travmalarım çok tetiklendi bir tur da öyle ağladım. Ah Şermin Yaşar bu nasıl dil, bu nasıl bir kitap. İlk kez okudum, çocuk kitaplarını hep görürdüm ama bu denli içimi delip geçecek bir kitabı olduğunu hiç düşünmemiştim. Benim çok duygusal anıma geldi de böyle üzüldüm. Dediğim gibi maalesef artık duya duya "normalleştirilmiş" kötülükler, ihanetler var. Siz mutlaka okuyun.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.