Yine su gibi akıp giden bir Şermin Yaşar romanı. Yazarın dili yine sade, süslemelerden uzak, apaçık dupduru. Konu hayatın bizzat ta kendisi. İçine anında çekti.
Çocuklarından istediği ilgiyi sevgiyi görememiş, eşini kaybettikten sonra yapayalnız kalıp uzakta bir köye yerleşen Selime teyze ve çocukken anne babası tarafından terk edilmiş, babaannesi ve dedesiyle yaşamaya başlayıp onların ölümüyle yapayalnız kalmış Meltem… “Tesadüf” bu ya iki karakterimiz buluşuyor ve dertleri bir masal gibi ortaya dökülüyor. Kul sıkışmayınca hızır yetişmezmiş.)
Okurken çok üzülüp ağladım. Kendime ağladım, bir gün anne babamı kaybedecek olmama ağladım. Sevdiklerim teker teker göçecek ya buna ağladım