Nisa Güran
@Niia
Şu anda okuduğu kitap
Yine su gibi akıp giden bir Şermin Yaşar romanı. Yazarın dili yine sade, süslemelerden uzak, apaçık dupduru. Konu hayatın bizzat ta kendisi. İçine anında çekti.
Çocuklarından istediği ilgiyi sevgiyi görememiş, eşini kaybettikten sonra yapayalnız kalıp uzakta bir köye yerleşen Selime teyze ve çocukken anne babası tarafından terk edilmiş, babaannesi ve dedesiyle yaşamaya başlayıp onların ölümüyle yapayalnız kalmış Meltem… “Tesadüf” bu ya iki karakterimiz buluşuyor ve dertleri bir masal gibi ortaya dökülüyor. Kul sıkışmayınca hızır yetişmezmiş.)
Okurken çok üzülüp ağladım. Kendime ağladım, bir gün anne babamı kaybedecek olmama ağladım. Sevdiklerim teker teker göçecek ya buna ağladım
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Livanelinin birçok kitabını okudum ama üç dört yıldır hiç okumuyordum uzun zamanda sonra bu kitabını okudum ve beni inanılmaz rahatsız etti. Konu zaten rahatsız edici ama yazarın bakış açısı, konuyu işleyişi, genellemeleri beni çok bunalttı. Sonunu merak ettiğim için zorla bitirdim. Kitap da güzel konu da güzel akıcı da aslında ama Livanelinin basmakalıp görüşleri, Türkiyenin batısı hariç her yere yukardan bakışı dikkatimi çekti ve kendime şunu sordum; acaba önceki kitaplarında da bu abesti de ben mi göremedim. Zaten görüşlerini biliyorum kendisini severim de, ama bu abartı geldi. Askere olan bakışı özellikle alttan alttan verdiği rahatsız edici cümleler. Sağ sol fark etmeden askerimizin yanında değil miyiz biz hep ya. Diğer genellemeleri de zaten bölge bölge biliyoruz doğu, iç anadolu vs “aydın” insanın çıkmayacağı, full yobaz, hep uçlarda yaşayan, dine bağlı görünüp ahlaksızlık yapan insanlarla dolu. Elbette böyle insanlar da var, her yerde var. Ama bunu hangi cüretle genelleyebiliriz ki? Serenada huzursuzluğa bakın farklı milletleri nasıl güzel tahlil edip anlatıyor. Ancak konu Türk milletine geldiğinde hep bi falso. İyi karakterler hep aynı, açık saçık giyinen okumuş bir yerlere gelmiş su gibi alkol içen. Elbette iyi insanlardır ama hepsi iyi nasıl diyebiliriz, ya da kıyafeti iyi olmayan, dinine bağlı olan biri kötü mü. İnsanın iyisi ve kötüsü vardır ancak bunu şu bu kesim iyi diğer kesim kötü diye genelleyemeyiz. Biz kimiz ki bu genellemeyi yapabilelim
Overall, konu güzeldi arkadaşlar. Cidden akıcıydı da sadece milli değerlerimize, Türk toplumuna bu denli laf etmesine dayanamadım. Ama yazıldığı yılda cesurca toplumsal eleştiri yapabilmesi başarılı.
Spoiler içerir)
Uçurtma avcısı çok küçükken evde görüp okumak istedim ve askerlerin hasanın annesinden bahsettiği kısımda afallayıp bırakmıştım. Yolumuzun bu kadar geç kesişmesini ben de asla istemezdim.
Ne hissedeceğimi bilmiyorum. 4 gün oldu başlayalı ama sanki 40 yıldır ben Afganistandayım gibi yoruldum. Sanki Hasanmışım gibi dışlandım, ihanete uğradım, katledildim. Emir gibi suçlandım, vicdan azabından ben kahroldum, çaresiz kaldım, tükendim. Baba gibi arada kaldım, Ali gibi ezildim, Afganistan gibi yıkılıp bittim. Çok yoruldum, çok üzüldüm. En çok da kitabın, yazıldığı günden önce de düpedüz yaşanmış olması ve hala da yaşanıyor olması beni üzdü. Yeri geliyor haberleri izleyemiyoruz, gözümüzü çeviriyoruz, zulme bakamıyoruz. Maalesef bu zulmü yaşayan ne Aliler, Hasanlar, Sohrablar var.
Kitabın başında Afganistanın gül gibi zamanlarındayız. Yine ırkçılık var, yine aşağılama, etnik üstünlük, hiyerarşi, varlık, yokluk, yoksulluk, sınıf farkı, vicdan, vicdansızlık… yine var hepsi. Ama en azından herkes bir noktada huzuru yakalayabiliyor. Akşam eve geliyorlar, duydukları tek büyük ses ramazandaki top sesi.
Bu dönemde Emir ve Hasanın dostluklarını görüyoruz. Hatta daha da ötesi süt kardeş onlar. Emir zengin bir Afganın oğluyken, Hasan bir Hazaranın oğlu. - Hazara Afganistandaki azınlık bir etnik grup. Etnik, fiziksel, mezhep olarak farklılar. Farklı olan yüzyıllardır sevilmedi saf değil diye. Zamanında afganistandan hazaralar kovulmuş öldürülmüş ve kalan da hizmetçi vs olmuş şu anki hazaraya bakış taaa 19. Yüzyıldan geliyor yani. - Emir ve Hasan birlikte oyunlar oynuyor, geziyor tozuyor, dağlara tırmanıyor, uçurtma uçuruyor. İkisinin de annesi yok. Hasan ve babası Ali, Emir ve babasının hizmetçileri. Gündüzleri Hasan ütü yapıyor, ortalığı toparlıyorken Emir okula gidip
Kitabı bitirdikten sonra uzun bir geziden eve yeni dönmüş gibi hissettim. Çok sürükleyiciydi. Langdon, Sophie ve ben iki üç günlük uzun bir yolculuğa çıktık. Gizemli bir ölümle başladık, şifreler, simgeler, kiliseler,tarikatlar, müzeler derken kutsal kaseyi bulduk nihayetinde.
Ben çok sığ düşünen biri olarak neredeyse sonuna kadar somut bir kase bekledim. Sonunda anlıyoruz ki gerçekten kutsal olan bir eşya değilmiş. Çok derin çok güzel…
Muhakkak okunmalı arkadaşllaarr.
Okurken de bittikten sonra da ulan acaba gerçek mi???? düşüncesiyle irkildim
Bitirdiğimi kaydetmeyi ve inceleme yapmayı unutmuşum iki ay oldu okuyalı. Aklımda kalanlarıylaaa, sevdiğim bir kitap oldu. Top 3 listeme girmedi maalesef ama yine akıcı ve yıkıcıydı lol yeraltı dünyasıyla bu kadar iç içe olmak çok heyecan veriyor bana... Tam da böyle pırlantaya onca para verdiğimiz bir dönemde okumam manidar oldu. Bitirdiğimde yine ne hayatlar var aw dedim ama sanki bu sefer görmek istediğimiz soft dünyaya daha yakın bir tabloydu. Sık sık dolandırılma haberi duyduğumuz için olsa gerek…
Başta bir zorlandım noluyor dedim nasıl okuyacağım bu kitabı dedim sonra bilmediğim bir kelimeye bakarken fark ettim ki malafa okuma rehberi amacıyla bir website kurulmuş. Başlarda bakarak okudum kitabı bitirdiğimde ise ilk defa görmüş olduğum o kelimeleri çok rahat kullanır haldeydim:D
Ama kitabın sonundaki ters köşenin geleceğini hiç tahmin etmemiştim. Çok başarılı ince ince dokunmuş bir sondu.
