Sait Faik Abasıyanık’ın Havada Bulut adlı hikayesi, II. Dünya Savaşı döneminde geçen ve İstanbul’un farklı yüzlerini yansıtan 13 hikâyeden oluşuyor. Bu kitabı okurken zaman zaman kafam karıştı, ama sanırım en çok da bu yüzden aklımda kalacak. O kadar çok karakter vardı ki, bazıları hikâyeye girip çıkarken kim kimdi, nasıl bağlanıyordu derken ipin ucunu kaçırdım. Ama yine de, kitabın içinde bir akış vardı. Sait Faik’in yazım tarzı alışılmışın dışında ve belki de bu yüzden ilk başta zorlasa da, aslında hoşuma gitti.
Özellikle hikâyelerin birbirine geçişi çok güzeldi. Bir hikâyenin sonunda birinden bahsediliyor, sonra bir bakıyorsun, sonraki hikâye o kişinin hayatına açılıyor. Bu detayları fark ettikçe kitap daha anlamlı gelmeye başladı. Her şey tam olarak açıklanmıyor, bazen boşluklar kalıyor ama bu da kitabın kendine has bir havası olmasını sağlıyor.
Genel olarak, Sait Faik’in bazı cümleleri gerçekten çok güzeldi, altını çizdiğim yerler oldu. Ama kitabı bitirdiğimde yine de tam olarak bir bütünlük hissedemedim. Bu durum, muhtemelen yazarın bilinç akışı tekniğini ve serbest anlatımı sıkça kullanmasından kaynaklanıyor.
Sonuç olarak, karışık ama bir şekilde etkileyici bir kitap. Başlarda olayları takip etmek zor olsa da, hikâyelerin iç içe geçmiş yapısı hoşuma gitti. Sait Faik’in yazım tarzı herkese hitap etmeyebilir ama biraz sabredince, kitabın atmosferine kapılmamak da zor.
Keyifli okumalar dilerim ♡
·
73 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.