Bu dört farklı renkteki deftere farklı konularda günce yazan Anna Wulf’un romanı. Kitap her katta aynı sayıda odaları olan ve her odayı tek tek ziyaret ettikten sonra içindekilerle beraber üst kata çıktığımız bir bina gibi. Geçişlerin sıklığı ve insan trafiği beni bir yerden sonra yordu, şöyle bir katlar arasındaki merdivende soluklandım.
Defterlerden önce bir de Anna’nın hayatını dışardan izlediğimiz “Özgür Kadınlar” bölümleri var. Defterleri konuya göre(yazarlık sorunları,siyaset, ilişkiler, günlük olaylar) ayırdığı söylense de bence öyle keskin sınırlar yoktu. Her defterde konular arası geçişler vardı.
Ve hepsinde aynı kadının farklı şekillerde iç döküşünü görüyoruz. Siyah defterde yazarlık sorunlarını okumayı beklerken Afrika’daki kolonilerde arkadaşlarıyla yaşadıklarını okuyoruz. Çünkü Anna’nın ilk romanı da tıpkı Lessing’in ilk romanı olan Türkü Söylüyor Otlar’daki gibi Güney Afrika’da geçen, ırkçılığı konu alan bir roman. Anna sarı defteri yani ilişkilerini anlatmak için bir nevi roman yazıyor ki bu başlı başına ayrı bir kitap olabilir. Aslında bu kitabın her köşesi o kadar zengin ki bundan onlarca roman ve öykü çıkar ve bu noktada Lessing’in yaratıcı üretkenliğine şapka çıkarıyorum.Ve baş kahramanın tıkanmış bir yazar olması çok ironik.Kendisine hayran kaldığım bir nokta da muhteşem psikolojik çözümlemeleri.Hele bazı psikanaliz sahneleri o kadar güzel ki…Tabii böyle döngüler halinde giden defterlerle aslında sonsuza uzanabilecek bir kurguyu kitaba ismini veren, diğer defterleri içinde eriten altın kapaklı bir defterle bağlıyor. Burada bir insanın delilik sınırlarında gezişini çok iyi vermiş.
Kitaba dair sıkıldığını bölümler de oldu. 1950’lerin komünist hareketini yakın zamanda Mandarinler’de de okuduğum için İngiltere ayağıyla fazlasıyla doyuma ulaştım. Bir de kitabı Özgür Kadınlar’la bitirmesini tercih etmezdim ama altın deftere yazılanları sorgulamamızı istemiş sanki. Anladım ki Lessing Nobel’i sonuna kadar hak etmiş. İyi ki okudum.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.