ölmek bir şey değil, yaşamamak korkunç
Yaşamın soğuk yüzüyle ne kadar karşılaşmış olursak olalım, insan yinede başkalarının kederini belli ölçülerde anlayabilir. Ahhh! Bazı satırların ağırlığını tekrar yaşar gibi oldum.
Kitabın son sayfasını okuyup kapattığımda içimde derin bir üzüntü hissettim. Jean Valjean'ın kederi sanki tüm odaya sızmış gibi orda kaldı...
Açlığın, sefaletin, kimsesizliğin, çok sevilen birinin kaybının ardında bıraktığı boşluğun içine çektiği girdap ne kadar da ıssız ve soğuk. Ne kadar da acı!
Kitabı okurken düşündüm, biz insanlar vicdanın bir sesi olduğunu ancak birinden duymayı beklerken mi anlıyoruz? Acaba o ses kişinin kendinden kendine varacak kadar sessiz mi?
Ne kadar vicdanlı, ne kadar şefkatliyiz ki? diye sorguladım. Bu erdemler ne kadar ortaya çıkarsa çıksın hep bir çıkar gütmüyor mu? İsminin önünde duran var mı arkasında durduğu kadar? Kimlik erdemlerden, karakterden önde gidiyor artık. Kimse kimsenin ruhunu bilmek istemiyor, kimliğin soruluyor ilk olarak.
Sefiller (2 Cilt Takım) beni o kadar aydınlattı ki,' İnsan' var oluşuyla daha çok ön plana çıktı.
İçimde bir hüzün, ne kadar şükürsüz yaşıyoruz dedim. Ne kadar da Sevdiklerimizin fedâkarlıklarını göremeyecek kadar bencilce yaşıyoruz.
Dünya sadece bizim için dönüyor gibi yaşıyoruz. O kadar kapalıyız ki dışarıya,gözümüz kendi karanlığımıza bakmaktan kendini hep zindanda sanıyor.
Sefiller (2 Cilt Takım) beni o kadar aydınlattı ki,' İnsan' var oluşuyla daha çok ön plana çıktı.
İçimde bir hüzün, ne kadar şükürsüz yaşıyoruz dedim. Ne kadar da Sevdiklerimizin fedâkarlıklarını göremeyecek kadar bencilce yaşıyoruz.
Dünya sadece bizim için dönüyor gibi yaşıyoruz. O kadar kapalıyız ki dışarıya,gözümüz kendi karanlığımıza bakmaktan kendini hep zindanda sanıyor.·
188 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kaleminize sağlık. 11 günde okumuşsunuz üstelik bin yedi yüz küsür sayfayı, maşallah 🙏🏻🍀
Beni kitapta en çok etkileyen (harika anlatım, güçlü karakterler dışında olarak) Hugo'nun bu kitapta bize verdiği mesajdı;
"Kimseyi kötüdür diye damgalama! Her insan yine 'iyiye' kazandırılabilir"
Muhteşem bir mesaj! Bu mesajın ilk örnek kişisi, en çok hayran olduğum, favori karakterim papaz efendiydi. Jean Valjean iyiye döndürüldükten sonra, aynı misyonun havarisi oldu adeta. Dokunduğu yeri aydınlatan insanlar çoğaltmak, her peygamberin misyonu değil midir?
My Diary
Gönderi Sahibi
Çok teşekkür ederim. Sizin değindiniz nokta çok önemli. Katılıyorum!
İyilik yenilgiye uğramış bir kötülüktür derim. Her ikisi de insanda mevcut... Topluma kazandırıldığı zaman bir insan, iyilik galip gelmiş demektir. Kitapta ne kadar dolu mesajlar var değil mi?