Bir an içimden ona karşı yoğun bir şefkat dalgası geçti. Onun bütün yaralarını tam da o dakikada sarmak istedim. Biz kadınlar zaten hep böyle değil miydik? Acıdan ölürken bile hayat vermek birincil görevlerimiz arasındaydı. Sanki başkalarını yaşattıkça yaşıyorduk, başkalarını mutlu ettikçe mutlu oluyorduk ve başkalarına var ettikçe var oluyorduk. Sonra elimizde kendimize yetecek bir ben kalmıyor ve tükeniyorduk ama bunu dahi çoğumuz idrak edemiyorduk.
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.