Şahsen böyle bir son beklemiyordum. Stefan Zweig'in bu kadar kısa sayfalarda yaşattığı duygu seli ilk değil. En başlarda monoton gelmişti, yalan söyleyemem. İrene'nin sürekli bir şekilde çözüm üretebileceği noktalarda kaçmasını mantıksız bulsam da, zaten kitabın da adını alma nedeni olan korkudan olduğunun farkındaydım. Sonu bir anda kesildi ama farkındayım, yeni bir başlangıç olduğundan kaynaklı. Çok hoştu. İç dünya ve duygular kesinlikle her zamanki gibi mükemmel aktarılmıştı.