Məni bu kitabda ən çox təsirləndirən hissə:
“Hikmetin yaşamında en önemli noktalardan biri başkalarından çok şey beklemesi, ümit etmesi, ümit kurması, başkaları için ve sonundaki devamlı bozulması ve bu kendine yaptığı baskı ve kurduğu fanteziler yüzünden, karşısındakileri yaşadığı sırada değerlendirmeyişi.”
Bu cümlə, insanın öz içində qurduğu dünyaların necə dağıldığını, gözləntilərin necə bir yükə çevrildiyini və başqalarını gerçək mənzərədə görə bilməməyin gətirdiyi tənhalığı çox gözəl təsvir edir. Oğuz Atayın “Günlük” əsəri təkcə bir yazıçının qeydləri deyil, həm də onun içindəki parçalanmış dünyaların, qırılan ümidlərin, qırılmağa doymayan ümidlərin bir təsviridir. Hikmətin yaşadıqları sadəcə onun hekayəsi deyil, sanki hər kəsin içində daşıdığı bir yükdür.
Bu kitabı oxuyarkən Oğuz Atayın hər cümləsində bir təəssüf, bir sitem, bəzən incə bir ümid var. Ən çox da özünü anlamayan insanlara qarşı duyduğu dərin bir inciklik hiss olunur. Onun gündəliyində həyatla, insanlarla, öz düşüncələri ilə apardığı mübarizə var. Özünü anlamaq istəyib bacarmayan, başqalarının onu anlamasını gözləyib həmişə yanılan bir insanın izləri var.
“Günlük”də Atay sadəcə yazmır, hiss etdirir. O, həyatın içindəki qırılma nöqtələrini, dəyər verdiklərimizin bizi necə yanıltmasını, özümüzü necə çaşdırdığımızı göstərir. Hikmətin başqalarına çox ümid bağlaması, sonra isə bu ümidlərin hər dəfə boşa çıxması elə həyatda hər birimizin az-çox yaşadığı bir hal deyilmi? Bəlkə də Atay bizi öz sarsıntıları ilə üz-üzə qoyaraq “bax, sən də bu vəziyyətdəsən” demək istəyir.
Oxuduqca hiss etdim ki, Oğuz Atay insanın içindəki çatışmazlıqları, həyatda yol verdiyi səhvləri, ancaq çox gec başa düşdüyü həqiqətləri çox dəqiq təsvir edir. “Günlük”, sadəcə bir yazarın qeydləri deyil, içində boğulan hər insanın səsi kimi oxunur.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.