Masumiyet MüzesiEdebiyat
Bu kitabı okurken hem hayranlıkla ilerledim hem de içimde büyüyen rahatsızlıkla durup düşündüm. Orhan Pamuk, Masumiyet Müzesinde* yalnızca bir aşk hikâyesi anlatmıyor; aynı zamanda toplumsal kodları, sınıf farklarını ve en önemlisi, aşk ile saplantı arasındaki ince çizgiyi de sorgulatıyor. Ancak kitabı bitirdiğimde aklımda tek bir soru vardı: Bu gerçekten aşk mıydı?
Kemal ve Füsun’un hikâyesi, alışılmış aşk anlatılarından çok farklı. Kemal, toplumun en ayrıcalıklı kesimlerinden birine mensup, nişanlı bir adam. Füsun ise daha alt sınıftan, güzel ama hayatına yön verme gücü elinden alınmış bir genç kadın. Birbirlerine duydukları çekim, klasik bir yasak aşk hikâyesinin ötesine geçiyor; çünkü Kemal’in Füsun’a duyduğu hisler, bir noktadan sonra sevginin değil, tamamen bencilce bir sahip olma arzusunun tezahürü hâline geliyor.
Bir insanı bu kadar takıntı hâline getirmek, yıllarca onun peşinden sürüklenmek, hayatını onun etrafında şekillendirmek sevgi midir? Benim için bu sorunun cevabı net: Hayır. Kemal’in yıllar boyunca Füsun’un olduğu her ortamda bulunmaya çalışması, onun mutlu olup olmadığını umursamadan sadece yanında olmayı istemesi bana göre aşk değil, hastalıklı bir takıntı. Ve işin kötüsü, birçok insanın böyle bir hikâyeye büyük aşk demesi. Oysa aşk, bir insanı mülkleştirerek, onun hayatını kendi arzularına göre yönlendirmeye çalışarak yaşanmaz. Aşk, özgürlük ve karşılıklı saygı üzerine kurulur.
Kitabı okurken zaman zaman Kemal’e acıdım, çünkü onun da içinde derin bir boşluk vardı. Ama en çok Füsun’a üzüldüm. Çünkü onun hikâyesi, birçok kadının kaderiyle kesişiyor. Erkeklerin arzularına göre şekillendirilen, karar hakkı ellerinden alınan, en büyük hayalleri bile "uygun görüldüğü kadar" yaşayabilen kadınların. Füsun, Kemal’in müzesinde bir hatıra gibi sergilenirken, ben onun gerçekten kim olduğunu merak ettim. Onun istekleri, hayalleri neydi? Eğer Kemal bu kadar bencil olmasaydı, Füsun nasıl bir hayat yaşayabilirdi?
Masumiyet Müzesi, edebi olarak güçlü bir roman. Orhan Pamuk’un detaycılığı, İstanbul tasvirleri, dönemin toplumsal yapısını ustaca işlemesi beni kitaba hayran bıraktı. Ama kitap bittiğinde, içimde büyük bir rahatsızlık vardı. İnsanların, toksik bağımlılığı hâlâ büyük bir aşk hikâyesi gibi romantize etmesine, birinin hayatını mahvetmeyi, onu elinden almayı sevgi sanmasına tahammül edemiyorum. Aşk, sevdiğini yaşatmaktır, onu bir müzeye hapsetmek değil.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.