Tyler Durden
Dostoyevski’nin insanlarından Bay Golyadkin’le tanışıyoruz bu kitapta. Ama bir kişi daha var tanışmamız gereken o da 
Öteki Bay Golyadkin. Onu görmezden gelemeyiz çünkü o hep karşımızda, önümüzde ya da arkamızdadır...
Bay Golyadkin kendini sessiz, sakin, hiç kimseye bağımlı olmadan yaşayan, kendi yolunda ilerleyen ve ilerlemek isteyen biri diye tanıtır bize ve sonuna kadar da bu sözlerinin arkasındadır. Bir gün 9. Dereceden memur olduğu iş yerine bir adam alınır ve bu adam şansa bakın bizim Yakov Petroviç Golyadkin’le adaştır, sadece adaş olmakla kalmaz bir de bu adamın dış görünüşü tamamen Bay Golyadkin’e benzemektedir hatta aynadaki yansıması gibidir. Ama sadece isimleri ve dış görünüşü benzemektedir. Çünkü ikinci Bay Golyadkin hile sever, yalakalık yapar, iftira atar, arkadan işler çevirir açıkçası alçak biridir ve toplum tarafından en kabul görülen de odur.İşte burada kendiyle tamamen zıt özellikleri olan bu adama karşı savaşı başlar. Yani kendiyle savaşı başlar. Kitap boyunca ötekiyle savaşır, sonra bir bakarız savaştığı kişi de kendisidir. Golyadkinin savaşı hem hayal hem de hayal olduğu kadar gerçektir ama zaten 
Fyodor Dostoyevski de bir yerlerde ‘’Benim için gerçeklikten daha fantastik ne olabilir ki?’’ der. Bu yüzden öteki Bay Golyadkin’in gerçekliği sorgulanmaz çünkü o eğer görmek istersek vardır ve tam karşımızdadır.
Bunların dışında kitabı o kadar merakla okudum ki o kadar istedim ki başkalarının da ötekini görmesini. Karakterimiz kitap boyunca insanlara kendini anlatmayı, böyle şeyler yapmadığını kanıtlamak için çırpındığını gördükçe bir yardım eli uzanmasını istedim ama Dostoyevski’nin uçurumun kenarındaki kahramanlarına toplum hiçbir zaman el uzatmamıştır. Bay Golyadkin yeniden başlamak için karar alsada olduğu yerden hep çok uzakta bulmuştur kendini.
Karakter bölünmesinin iç dünyası daha iyi nerede anlatılmıştır bilemiyorum. Anlatılabilmiş midir hiç sanmıyorum. Kitap bu puanı kesinlikle hak etmiyor bunu biliyorum. Belki insanlar okurken anlamak için çok uğraşmamıştır, kahramanımızın arkadaşları gibi. Konusu bu kitaba çok uygun olan Dövüş Kulübü ve Siyah Kuğu filmi, kitabı belki daha anlaşılır hale getirebilir.
Dostoyevski’yi daha da iyi anlamak için ise 
Üç Büyük Usta okunabilir. Her okuduğumda Dostoyevski’nin kitaplarına baştan başlamak istiyorum ve Dostoyevski daha güzel nasıl anlatılırdı diye sormaya bile gerek yok çünkü en iyisini 
Stefan Zweig yazmıştır.
Öteki Bay Golyadkin. Onu görmezden gelemeyiz çünkü o hep karşımızda, önümüzde ya da arkamızdadır...
Bay Golyadkin kendini sessiz, sakin, hiç kimseye bağımlı olmadan yaşayan, kendi yolunda ilerleyen ve ilerlemek isteyen biri diye tanıtır bize ve sonuna kadar da bu sözlerinin arkasındadır. Bir gün 9. Dereceden memur olduğu iş yerine bir adam alınır ve bu adam şansa bakın bizim Yakov Petroviç Golyadkin’le adaştır, sadece adaş olmakla kalmaz bir de bu adamın dış görünüşü tamamen Bay Golyadkin’e benzemektedir hatta aynadaki yansıması gibidir. Ama sadece isimleri ve dış görünüşü benzemektedir. Çünkü ikinci Bay Golyadkin hile sever, yalakalık yapar, iftira atar, arkadan işler çevirir açıkçası alçak biridir ve toplum tarafından en kabul görülen de odur.İşte burada kendiyle tamamen zıt özellikleri olan bu adama karşı savaşı başlar. Yani kendiyle savaşı başlar. Kitap boyunca ötekiyle savaşır, sonra bir bakarız savaştığı kişi de kendisidir. Golyadkinin savaşı hem hayal hem de hayal olduğu kadar gerçektir ama zaten Fyodor Dostoyevski de bir yerlerde ‘’Benim için gerçeklikten daha fantastik ne olabilir ki?’’ der. Bu yüzden öteki Bay Golyadkin’in gerçekliği sorgulanmaz çünkü o eğer görmek istersek vardır ve tam karşımızdadır.
Bunların dışında kitabı o kadar merakla okudum ki o kadar istedim ki başkalarının da ötekini görmesini. Karakterimiz kitap boyunca insanlara kendini anlatmayı, böyle şeyler yapmadığını kanıtlamak için çırpındığını gördükçe bir yardım eli uzanmasını istedim ama Dostoyevski’nin uçurumun kenarındaki kahramanlarına toplum hiçbir zaman el uzatmamıştır. Bay Golyadkin yeniden başlamak için karar alsada olduğu yerden hep çok uzakta bulmuştur kendini.
Karakter bölünmesinin iç dünyası daha iyi nerede anlatılmıştır bilemiyorum. Anlatılabilmiş midir hiç sanmıyorum. Kitap bu puanı kesinlikle hak etmiyor bunu biliyorum. Belki insanlar okurken anlamak için çok uğraşmamıştır, kahramanımızın arkadaşları gibi. Konusu bu kitaba çok uygun olan Dövüş Kulübü ve Siyah Kuğu filmi, kitabı belki daha anlaşılır hale getirebilir.
Dostoyevski’yi daha da iyi anlamak için ise Üç Büyük Usta okunabilir. Her okuduğumda Dostoyevski’nin kitaplarına baştan başlamak istiyorum ve Dostoyevski daha güzel nasıl anlatılırdı diye sormaya bile gerek yok çünkü en iyisini Stefan Zweig yazmıştır.·
189 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
