Türkiye’nin Charlie Chaplin’i: Koçero KemalDergi
“Sever misiniz” diye sormayacağım, herkes sever onu. “Neden seviyoruz,” peki? Neden bunca yıldır her sahnesini ezbere bildiğimiz halde yeniden yeniden izliyoruz filmlerini? Tek nedeni güldürmesi mi? Ya da ölmeden önce söylediği gibi, bu sevginin sırrı “sade vatandaş” olmasında mı yatıyor?
“Ertem Eğilmez en önden başladı. Sen bu lafı söyle, sen bu lafı söyle, sen bu lafı söyle… Kemal’e gelince laf bitti. Oğlum sen de burada gülersin, dedi.” Kemal güldü, dünya güldü. Hem de en gülesi yokken. İçlerinde derin yaralar saklıyken. Asıl devrim böyle bir halkı güldürebilmek değil midir zaten: Köyden kente göç, konut sorunu, tüp – şeker – ekmek kuyrukları, sigortasız işçiler, onların üzerinden ceplerini dolduran patronlar… Tam bir yaşama tutunma telaşı. O telaş içinde alamadığın zamma veremediğin tepkiyi filmlerinde o veriyordu, ev sahipleriyle, kötü niyetli esnafla o mücadele ediyordu, senin yapmak isteyip yapamadıklarının başrolünde yine o vardı. O halktı, o sendin, nasıl sevilmezdi… youtube.com/watch?v=EYFbWja...
“Ve ne kadar güzel bir dikenli tel koydun. Ve ne kadar güzel geçemeyeceğiz öyle mi?”
Tatlı Dillim ile gördük onu ilk kez. 
Tarık Akan o filmde basketbolcuyu oynuyor. Yanına “uzun boylu” adamlar lazım. Boyu için çağırıyorlar onu. Boyunun uzunluğuyla adım attığı sinemada unutulmayan bir yüz haline geliyor. Ne Cüneyt Arkın gibi heybetli ne Tarık Akan gibi yakışıklı… Kendine has üslubuyla meydan okuyor kötülere. Tamam diyor insanlar! İşte bu! Mücadele etmek için illa güçlü olmak gerekmiyor: “Mizah her zaman güçsüzlerin silahıdır. Bir şeyi değiştiremezsen onunla dalga geçersin.” Öyle bir dalga geçiyoruz ki, yıkılıyoruz gülmekten. Her filminde ayrı bir hiciv olmasına karşın dönemin siyasileri bile takdir ediyor onun mizahını.
“Kitapları çok kıymetliydi. Kütüphanesini hemen her gün kontrol eder, düzenler, karşısına oturup seyrederdi. Bir kitabın yerinin değiştiğini, eksildiğini fark ederdi.”
Hepimiz bir parça böyle değil miyiz? Hatta biri bir kitabını istediğinde gidip ona yenisini alırdı diyor Gül Sunal. Bir odası çalışma odası… 
Orhan Kemal’in bir tiyatro oyununda ikisinin birlikte aynı sahnede olduğu söyleniyor. Kemal Sunal ve Orhan Kemal aynı tiyatro sahnesinde… Görmek için nelerimizi vermezdik değil mi? Günümüz oyuncularını görünce o sanatçıları çok özlüyorum. Meğer ne dolularmış. Birer birer geride kalıyor o insanlar. Şairin, “Ben bu çağdan tiksindim,” dediği yere doğru gidiyoruz: etimle, kemiğimle…
“Korkmuyorum duygusal bitişlerden,
Tükenen kurşun kalemler tanığımdır.”
İnsanlar isimlerini yansıtır derler ve diğerleri de verilen ismin o insan üzerinde büyüleyici bir etkisi olduğuna inanır, diyor 
Dilan Çiçek Deniz çiçeklerden söz ederken. “Öldüğümüzde çiçek mi oluyoruz hepimiz?" Ben kaktüs olurdum kesin, bu fikri sevemedim. Utku Yıldırım menekşe diyor, o daha iyi. “Mutlu hikayeleri bilirim, mutsuzlar için eşlikçiye ihtiyacım var benim.” Ah Mislina Bağrıyanık, öylesine kim talip olur ki? Bir şiir çevirmiş Orhan Veli Baudelaire’den –Hayatı şiirleri kadar muhteşem olmayan şair- Hayat, hayal ettiğimiz gibi ilerlemiyor diyor Aysu Altaş, öylesini de beğenmezdik zannımca. İnsan elde ettiğinin nankörü en çok. “Seni son saniyeye kadar hatırlayacağım.” Ne muazzam bir yalan. “Herkes kaderine razı gelmeli.” Değiştirilebilse kuşkusuz Orpheus başarabilirdi.
Kapağında Kemal Sunal’ı gördüm: Parka gidecekmiş iki gözümün çiçeği. Bitsin istemedim, bitti. Bugün kar tatili olmasa elimde kalırdı biraz daha belki de: Herkes kaderine razı gelmeli. Hoşça kal Ali Kemal Sunal, namıdiğer Koçero…
Tarık Akan o filmde basketbolcuyu oynuyor. Yanına “uzun boylu” adamlar lazım. Boyu için çağırıyorlar onu. Boyunun uzunluğuyla adım attığı sinemada unutulmayan bir yüz haline geliyor. Ne Cüneyt Arkın gibi heybetli ne Tarık Akan gibi yakışıklı… Kendine has üslubuyla meydan okuyor kötülere. Tamam diyor insanlar! İşte bu! Mücadele etmek için illa güçlü olmak gerekmiyor: “Mizah her zaman güçsüzlerin silahıdır. Bir şeyi değiştiremezsen onunla dalga geçersin.” Öyle bir dalga geçiyoruz ki, yıkılıyoruz gülmekten. Her filminde ayrı bir hiciv olmasına karşın dönemin siyasileri bile takdir ediyor onun mizahını.
“Kitapları çok kıymetliydi. Kütüphanesini hemen her gün kontrol eder, düzenler, karşısına oturup seyrederdi. Bir kitabın yerinin değiştiğini, eksildiğini fark ederdi.”
Hepimiz bir parça böyle değil miyiz? Hatta biri bir kitabını istediğinde gidip ona yenisini alırdı diyor Gül Sunal. Bir odası çalışma odası… Orhan Kemal’in bir tiyatro oyununda ikisinin birlikte aynı sahnede olduğu söyleniyor. Kemal Sunal ve Orhan Kemal aynı tiyatro sahnesinde… Görmek için nelerimizi vermezdik değil mi? Günümüz oyuncularını görünce o sanatçıları çok özlüyorum. Meğer ne dolularmış. Birer birer geride kalıyor o insanlar. Şairin, “Ben bu çağdan tiksindim,” dediği yere doğru gidiyoruz: etimle, kemiğimle…
“Korkmuyorum duygusal bitişlerden,
Tükenen kurşun kalemler tanığımdır.”
İnsanlar isimlerini yansıtır derler ve diğerleri de verilen ismin o insan üzerinde büyüleyici bir etkisi olduğuna inanır, diyor Dilan Çiçek Deniz çiçeklerden söz ederken. “Öldüğümüzde çiçek mi oluyoruz hepimiz?" Ben kaktüs olurdum kesin, bu fikri sevemedim. Utku Yıldırım menekşe diyor, o daha iyi. “Mutlu hikayeleri bilirim, mutsuzlar için eşlikçiye ihtiyacım var benim.” Ah Mislina Bağrıyanık, öylesine kim talip olur ki? Bir şiir çevirmiş Orhan Veli Baudelaire’den –Hayatı şiirleri kadar muhteşem olmayan şair- Hayat, hayal ettiğimiz gibi ilerlemiyor diyor Aysu Altaş, öylesini de beğenmezdik zannımca. İnsan elde ettiğinin nankörü en çok. “Seni son saniyeye kadar hatırlayacağım.” Ne muazzam bir yalan. “Herkes kaderine razı gelmeli.” Değiştirilebilse kuşkusuz Orpheus başarabilirdi.
Kapağında Kemal Sunal’ı gördüm: Parka gidecekmiş iki gözümün çiçeği. Bitsin istemedim, bitti. Bugün kar tatili olmasa elimde kalırdı biraz daha belki de: Herkes kaderine razı gelmeli. Hoşça kal Ali Kemal Sunal, namıdiğer Koçero…··
3.596 Gösterim
4 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ölüm haberini radyo haberlerinden duymuştum bir yaz günü. Dün gibi. Her ölüm yıldönümünde içim acıyarak hatırlarım. Çok etken gitti, halbuki koca bir ustalık dönemi vardı önünde, kim bilir daha hangi projelerde görecektik onu. Mekanı cennet olsun, çok çok kıymetli bir değerimiz, yüreğimizde yaşıyor
Her zaman saygı ve sevgiyle hatırlayacağımız çok kıymetli bir değerimiz. ❤️
Kaleminize sağlık hocam😊
