Dazai’den okuduğum ikinci kitap ve bayıldım. Kitabı ilk aldığımda (yaklaşık beş ay önce) kitapyurdundan yorumlarını okumuştum ve orada “Dazaiden hiç kitap okumamış olanlara önermem” tarzı yorumlar görmüştüm ve biraz gözüm korkmuştu. Neden öyle yazdıklarını anladım aslında. Eğer doğru doğru anladıysam tabii anlatayım Dazai olayı birden bölüp romanın o kısmını aslında anlatım dili ve zenginliği vs bakımından nasıl yazmak veya anlatmak istediğini ama usta bir yazar olmadığı için (öyle bişi yok bu arada bence Dazai abim çok alçakgönüllü davranmış) nasıl istediği gibi yazamadığından bahsediyor. Ve bu anlatım dili benim çok hoşuma gitti İnsanlığımı Yitirirken de yoktu böyle bir anlatım ama umarım diğer kitaplarında vardır, yazıya çok hoş bir samimilik katmış çünkü. Her o paragrafları okuduğumda istemsizce gülümsemeye başlamıştım
Bir diğer değinmek istediğim mevzu da kitabın gerçekten olabilecek en mükemmel yerde bitmesi. Normalde hiç bir olayın sonuçlanmadığı sonları sevmem ama bu kitapta eğer olacak bitecek her şey veya bi kısmı açıklanmış olsaydı bu kadar hoş olacağını düşünmüyorum. Aslında pek çok merak unsuru var (o kadınla Yozonun arasında neler geçmişti ya da Yozo neden intihara kalkıştı gibi) ama sebebini çözemediğim bir şekilde bunların hiç birini merak etmeden okuyorsunuz ve bunlar açıklanmıyor bile ama gram merak yok bende şu an.
Neyse bu kitapla ilgili söyleyeceklerim bu kadardı. Okuduğunuz için teşekkür ederim