Spoiler içerir.
Kitabın masalsı bir havası var. Olan bitenin gerçeklere dayanıyor olması bana oldukça keyif verirken yer yer hüzünlendirdi. Bir zamanlar aynı toprakların çocukları olan insanlar savaştan dolayı mübadele yoluyla yurt bildikleri topraklardan ayrılıyor onun özlemiyle yaşıyorlar. Bu özlem Dimitrios Katsikas ile Aziz Güzelgöz'ün yolunun kesişmesini sağlıyor. Hatta bir mantı mevzusudur ikisinin yolunu bir araya getiren, bu ayrıntı Gaziantepli olduğumdan olsa gerek daha da samimi geldi bana çünkü yemek sofralarının insanları birleştirdiğine inanırım.
Dimitrios Aziz'in babası Mustafa Güzelgöz'le tanışıp onun eşekli kütüphaneci olduğunu öğrenir. Kendi hikayesini Mustafa Bey'in ağzından dinleriz.
Mustafa Bey Ürgüp'teki bir kitaplığı yönetirken otuzdan fazla köye insanlar ve toplum gelişsin diye eşekle kitap taşımış, kütüphaneler kurmuştur. Ve bunu '' Elimin altındaki kitapları ışık topları gibi, karanlığın, hem de karanlıkçıların üstüne fırlatıp fırlatıp atasım geliyor.''
''Köylere kitap götürmek, çöle su götürmek gibidir.'' diye ifade eder.
Eşekli kütüphaneci her ne kadar çabaları karşılığında takdir görse de bizim ülkemizde hiçbir başarı cezasız kalmaz. Köylere kitap taşıyor, kooperatif kuruyor, mahsullerini işleyip köylüye para kazandırıyor diye işini aksattığı gerekçesiyle bir soruşturma geçiriyor ve bunu gururuna yediremeyen Mustafa Güzelgöz emekliye ayrılıyor.
Kitapta beni en çok etkileyen şeylerden biriyse Dimitrios'un ninesi Ekaterini'nin memleketinden (Ürgüp'ten) gelen toprağı yastığının içine yerleştirip yurdunun toprağının üstünde yatmak istemesi oldu. Böyle bir aşkla eskiden yaşadıkları topraklara bağlı olmaları çok etkileyici olup bizi ayıran şeylerin aslında sadece çizilmiş sınırlar olduğunu göstermiştir. Daha sonrasında Ürgüp ve Larisa kardeş şehir olmuştur tıpkı Aziz ve Dimitrios gibi.
Kitap sevgisi, yurt sevgisi, kardeşlik, aşk, mücadele, birlik beraberlik, girişimcilik işlenen bu kitabı herkes okumalı.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.