Çocuğa yapılan yaklaşımlar, küçük bir bebekken bile diğerlerinin gözünde kendisinin ne kadar değerli olduğu konusunda ona bir fikir verir. Bebek, kendi bakımı ile ilgili davranışlardan etkilenir.
Birkaç örnek verelim. Kucağa alınmak, sarılmak ve öpülmek. Acıktığı zaman beslenmek. Ağladığı zaman ilgilenilmek. Uykusu geldiği zaman nenen yapılmak. Bu davranışlarıyla anne ve baba çocuklarına olan ilgilerini ve sevgilerini ilişki düzeyinde iletmiş olurlar. Eğer bebek konuşabilseydi, "Bana gerçekten değer veriyorlar. Demek ki onlar için ben oldukça önemliyim." derdi. Ne yazık ki kimi çocuklar bu kadar şanslı değildir. Çünkü onların anne ve babaları, ya çocuk yetiştirme konusunda yeterince bilgili sayılmazlar ya da çocuklarını pek önemsemezler. Bu ana-babaların kendileri de çocukken ihmal edilmişlerdir ve farkında olmadan, kendilerine çocuklukta gösterilen davranışın aynısını yaparlar. Çocuklar aç olduğunda aldırmazlar, uzun süre beslemezler. Ağladığı zaman ihmal ederler, ilgilenmezler. Çocuklarına fazla dokunmaz, onları kucaklayıp okşamazlar. Böyle bir yaklaşımla karşılaşan bir bebek, konuşabilseydi şöyle derdi.
—Bana aldırış etmiyorlar. Ben onların umurlarında bile değilim. Demek ki ben önemsiz, değersiz biriyim.
İnsan İnsanaDoğan Cüceloğlu