Burası benim kayıt defterim. Kendime notlarım o yüzden inceleme yazmıyorum. Ama bir nefeste okuduğum bu kitap için içimden geçenleri yazıya dökmek istedim.
Melisa Kesmez ile Nohut Oda ile tanıştım (Özge Lokmanhekim sayesinde). Ama bu kitabın bende yeri bi ayrı olacak. Tekrar tekrar okuyacağım. Kalbim ellerimde, minik camdan bir kuş gibi okudum kitabı. Hep pıtpıt attı minicik çatlaklara rağmen. Belki de hep birilerinin hatırasına tutunmaya çalışanlara böyle bir etki bırakıyordu cümleler. Aslında gidenin ardında kalan olmanın ne kadar zor olduğunu, evi toparlasan bile kendini toparlayamadığını, ona ait eşyalardan uzaklaşsan da kendinden uzaklaşamadığını anlatıyor. Özellikle Orhan’a vedayı aklıma bile getirmek istemediklerimde nabzım 200’lerde okudum. Ama rutinin ne büyük bir güzellik olduğunu, ocağın üzerinde altı yanan çaydanlık ayrıntısı üzerinde düşünmeden yaşadığımız çok minik bir an iken ne kadar kıymetli olduğunu bir kez daha anladım.
Not almak istediğim çok cümle oldu ama korktum. Belki cesaretimi toplayıp bir sonraki okumamda yapabilirim.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.