Kitap kısaca yaşama sevincini yitirmiş bir adamın at yarışına gitmesiyle başlayan, yaşamını büyük bir ölçüde değiştirecek uzun ve olağanüstü bir geceyi anlatıyor. Klasik bir Stefan Zweig eseriydi. Akıcı, sade bir anlatıma sahipti. Kısa sürede bitti. Normalde yazarın diğer kitapları yavaş yavaş ilerler, sonundan ziyade gidişatı merak uyandırırdı fakat bu sefer o kadar küt diye bitti ki kalakaldım. Diğer kitaplara oranla bir hayli fazla etkiledi beni, çok beğendim. -Yazının devamı spoiler içerebilir- Açıkçası ilk sayfalar biraz ağır ilerledi. Her ne kadar baş karakterimizin içinde bulunduğu tükenmişlik duygusunu derinden hissetsem de az da olsa sıkılmadım değil. Yazar iki ruh halinin arasındaki geçişi öyle güzel anlatmış ki o kısmı tekrar tekrar okuduğumu söylemek isterim. At yarışındaki etkileyici evli kadını çok sevdim. Hatta ilerleyen sayfalarda tekrar karşılaşacağımız anı bekledim durdum fakat hayallerim boşa çıktı. Ana karakterimizin tahminlerini, genç kadının bunları nasıl boşa çıkarttığını keyifle okudum, yazarı iyi tanıdığımdan kocası tam tahmin ettiğim gibi çıktı. Olayın asıl başladığı noktaya gelecek olursak hırsızlık olayını pek garipsemedim, karaktere kızmadım. Aslında hırsızlık diye de tabir etmedim pek. Başta kıskançlıktan doğan bir kötücüllüktü, hatta parayı elden çıkarmak istedi. Ardından kötücüllük hırsa dönüştü. Bu hırs onu yükseltti, yülseltti ve yarış bitince aniden bir boşluğa düştü ve beni en çok etkileyen kısım da bu boşluktu. Oradan oraya sürüklenmesini tüylerim diken diken bir şekilde soluksuz okudum. O masadaki sessizliği odamın içinde hissettim. Son sahneye gelecek olursak. Diken üstünde okudum, öyle bir belirsizlikti ki ne olacağı. Açıkçası kötülüğün ilmek ilmek sökülüp iyiliğe dönüşmesini hiç beklemiyordum. Çok hoşuma gitti. Tekrar söylüyorum çok, çok beğendim. Henüz okumadıysanız, mutlaka okuyun, okutturun.
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.