Ah Osman, tuzlu karamelim…1000Kitap
“Güzel değil yaşamak. Ya da güzeldi bir zamanlar.”
Ah Osman, ağlattın…
“İnsan terk edilmenin en ağırına bile alışıyor.”
Hem de nasıl alışıyor, sanki hiç var olmamışlar gibi.
“Herkes bir şey değilmiş ya da bir şeymiş gibi yapmıyor mu zaten?”
Kesinlikle öyle yapıyor, yapıyoruz. Hepimiz, istisnasız. Hangimiz tam anlamıyla kendini gerçekleştirmiş ki?
“üniversitedeyken, çok kitap, çok şiir okuduğum yıllarda. O güzel, kaygısız, umut dolu yıllarda. O zamanlar gelecek parlak bir elma şekeriydi benim için, meğer zehirliymiş.”
Hepimiz için öyleydi, albenili, janjanlı, parlak mı parlak, kırmızı mı kırmızı, bakanı bir daha baktıran, hayallere daldıran bir elma şekeriydi. Yiyince anladık zehrini.
"Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız."
Dağıldı, dağıldın, dağıldık be Osman…
İçimde bir kamyon çarpsın coşkusu..
#266135656
Ayfer Tunç kalemini beğendiğim bir yazar, bizden biri gibi, senle ben muhabbet ediyormuşuz gibi hep. Hikayesiyle içine çeker, dizi gibi izletir, müzik gibi dinletir ve hep de ağlatır.
Üçlemenin ilk iki kitabını okumadan son kitabını okudum. Zaten oldum olası, seri kitapları sırayla okumayı pek beceremem. Bu bir şey kaybettirdi mi derseniz, hayır. Zaten karakterlerin hepsi çok açıklayıcı bir şekilde anlatılıyor. Akıcı ve sade bir dil, güzel kurgu, acıklı bir hikaye ve herkesin “keşke tanışabilseydim” diyeceği bir Osman.
#263546206
Bunu da buraya iliştirip hatırlayalım…
Ayfer Tunç kalemini beğendiğim bir yazar, bizden biri gibi, senle ben muhabbet ediyormuşuz gibi hep. Hikayesiyle içine çeker, dizi gibi izletir, müzik gibi dinletir ve hep de ağlatır.
Üçlemenin ilk iki kitabını okumadan son kitabını okudum. Zaten oldum olası, seri kitapları sırayla okumayı pek beceremem. Bu bir şey kaybettirdi mi derseniz, hayır. Zaten karakterlerin hepsi çok açıklayıcı bir şekilde anlatılıyor. Akıcı ve sade bir dil, güzel kurgu, acıklı bir hikaye ve herkesin “keşke tanışabilseydim” diyeceği bir Osman.
#263546206
Bunu da buraya iliştirip hatırlayalım…··
1.320 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
“Güzel değil yaşamak. Ya da güzeldi bir zamanlar.”
Ah Osman, ağlattın…
“İnsan terk edilmenin en ağırına bile alışıyor.”
Hem de nasıl alışıyor, sanki hiç var olmamışlar gibi.
“Herkes bir şey değilmiş ya da bir şeymiş gibi yapmıyor mu zaten?”
Kesinlikle öyle yapıyor, yapıyoruz. Hepimiz, istisnasız. Hangimiz tam anlamıyla kendini gerçekleştirmiş ki?
“üniversitedeyken, çok kitap, çok şiir okuduğum yıllarda. O güzel, kaygısız, umut dolu yıllarda. O zamanlar gelecek parlak bir elma şekeriydi benim için, meğer zehirliymiş.”
Satırları " kitabı okumalısın" diye fısıldıyor ruhuma....
