Kahve hazırlamak beni belli bir noktaya kadar yaşamsal faaliyetlerine devam eden biri yapıyordu. Gece dağılan parçalarımı bir araya getirip sıkıca yapıştırıyordu sanki. Bir süreliğine. Bunu sağlayanın kafein değil, kahve içen biri değildim hiç, bir makinenin düğmesine basmak, orada yanan kırmızı ışığı görmek, bir şeyleri çalıştırmak, bir şeyleri fokurdatmak, kahve partiküllerinin çözünüp karıştığı sıcak suyu bir bardağa doldurmak gibi sıradan bir eylemde bulunmak olduğunu biliyordum. Kahve yapmak bana hâla dünyaya etki ettiğimi hatırlatıyordu. Dokunduğum bir şeyi değiştirebildiğimi, yok olmadığımı, yeryüzünden gidenin ben olmadığımı, yaşamımın sürdüğünü anlatıyordu.
·
27 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Hande Uluçınar
Gönderi Sahibi
Babamdan sonraki günlerimin özeti sanırım bu satırlar. Ve tam bu halimi gören eşimin bana uzun süredir istediğim çekirdek öğütücüyü alıp rutinime dönmek için yardımcı olmaya çalışması, üzerine pandemi…ne günler geçti ahh!