Nükleer bir patlamadan 200 sene sonra Moskova’dayız. Fakat insanlık tarihi patlamadan sonra geriye dönmüş, tekrar Neolitik Çağ’dayız. Moskova’nın da adı artık Moskova değil, o zamanın diktatörüyle anılıyor, tıpkı Leningrad, Stalingrad gibi. Yastık, yorgan gibi absürt şeylerden bile vergi alınıyor ve hemen tüm diktatörlük dönemlerinde olduğu gibi sanat tekele alınmış öncelikle: eski kitaplar yok edilmiş, insanların uzak durduğundan emin olmak için de bunların radyoaktif ışın yaydıkları gibi hurafeler çıkarılmış. Sadece yönetimin eski eserlere erişimi var ve diktatör de bunları kafasına estiği zaman kafasına estiği gibi eğip bükerek kendisi yazmış gibi topluma sunuyor. Bunlar, el yazması halinde çoğaltılıyor ve resimlerine, şekillerine göre onları seçen cahil halka pazarlarda satılıyor. Temel gıda ihtiyacını farelerden karşılayan halk, yine farelerle takas ederek alabiliyorlar bunları.
Bu dönemde, işi el yazmalarını çoğaltmak olan genç bir adamın, aynı yerde çalışan, zengim bir aileye mensup birine aşık olup onunla evlenmesiyle yaşadığı aydınlanmayla ilerliyor kurgu. Kayınpederinin gizli hazinesi olan eski kitaplarla dolu kütüphaneyle karakterimizin hayatı değişiyor ve olaylar gelişiyor.
Çok yaratıcı bir kurgusu var kitabın. Tatyana Tolstaya kıvrak zekalı bir yazar belli ki. İronileri muazzam. Bu yönüyle, diğer Sovyet Rusya eleştirisi olan kurgular arasında farklı bir yere sahip Böcü. Güç ve iktidar sahiplerinin bir yerden sonra nasıl aynılaştığını ve yozlaştığını, sistematik olarak cahil bırakılan halkın nasıl hurafelerle manipüle edilip sindirildiğini ve bir çemberde döner gibi insanlık tarihinin nasıl kendini tekrar ettiğini de çok güzel yansıtmış.
Kitabın orijinalinde, halkın cehaletini yansıtmak amacıyla yazar, pek çok kelimeyi yanlış yazmış ve bozulmuş bir dil kullanmış. Çevirmen Eyüp Karakuş da buna sadık kalarak çevirmiş ve bence muazzam bir emek ve bilgi birikimi sayesinde harikalar yaratmış. İlgilisine öneririm kesinlikle.
·
2.336 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.