“ kimsenin birbirine acımadığı, herkesin kolayca birbirinden nefret ettiği, birinin ötekine yardım etmeyi aklından dahi geçirmediği soğuk ve umutsuz bir dünya da yaşıyoruz. Yalnızlıktan korktuğumuz ama sürekli yalnız kalmaya çalıştığımız, yalnızlığın yetmediği ve bitmediği bir çağdayız.”
1938 Dersim hikayelerinden biri :
Bir anne peşindeki cellatlardan iki çocuğuyla birlikte kaçamayacağını anlayınca büyüğünü bırakıp küçüğüyle kaçmaya çalışır. Geride bıraktığı kız çocuğu annesinin arkadasından, “ Daye, ça mı cawerdana? ( anne niye beni bırakıyorsun) “ diye ağlar. Anne, dayanamaz döner , onu bıraktığı yerden alır, ama bu kez de küçüğünü bırakır. Annenin, kendisine niye küçüğünü bırakıp büyüğüyle kaçtığını soranlara verdiği cevap , dilerim ölünceye kadar aklınızdan çıkmaz :
“ büyüğü arkamdan ağladı, ağlamasına dayanamadım. Küçüğünse dili yoktu, o kaderine razı geldi, onun için bıraktım onu! “
Bu hikayenin üzerinde saatlerce durdum çaresizliğin vermiş olduğu acı ama gerçek olaylar insanı derinden etkiliyor.
Sayfalar arasında göz gezdirdikçe altı çizilecek çok fazla alıntı vardı bunların yaşanmış olması ayrı üzücü verici.
Okunmasını tavsiye edebileceğim kitaplardan biriydi.
·
165 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.