Joey ve Aoife, ansızın aklıma gelip boşluğa dalmamı sağlayacak o unutulmaz çiftlerden biri oldular.
Shannon’ın hikâyesini okurken Joey’i zaten çok sevmiştim. Babaları Teddy, sevgi ve merhamet nedir bilmeyen, işsiz, alkolik bir zalim. Sürekli gerilime sebep olup ailesine fiziksel ve duygusal şiddet uyguluyor. Anneleri Marie ise daha 14 yaşındayken hamile kalmış, hayatı boyunca şiddet görmüş ve dengesiz bir karakter. Sürekli başkalarına bel bağlayan, tüm yükü çocukların omzuna bırakan, Teddy’i terk edemeyen ve ilaçlarla ayakta duran bir anne.
Bu aile yapısının içinde, ilk çocuk Darren’ın 18 yaşında evi terk etmesiyle birlikte tüm sorumluluk henüz 12 yaşındaki Joey’nin omuzlarına kalıyor. Joey, kardeşleri için sadece bir abi değil, adeta anne-baba oluyor.
♡♡♡ "It’s n-not fair on y-you… always h-having to s-save me.”
“That’s my job, Shan. I’m your big brother. I will always stick up for you.” ♡♡♡
Joey, Aoife Malloy’u gördüğü ilk gün ona tutuluyor ve o ilk karşılaşma anlarından itibaren her bir diyaloglarına hayran kaldım. Aoife tam Joey’nin ihtiyacı olan kişiydi: sosyal, kendine güvenen, hazır cevap ve asla geri adım atmayan bir karakter. Ne istediğini biliyordu ve istediği şey Joey’di.
♡♡♡ “How about the universe where you quit pretending that my mere presence irritates you and admit that you adore the ground I walk on .” ♡♡♡
Joey’nin hayatındaki iniş çıkışlar, onların ilişkisinde de aynı etkiyi yaratıyor. Dahası, Aoife’nın da anne ve babasının problemli ilişkisinden kaynaklanan kendi travmaları ve güven sorunları var. Ancak bütün bu zorluklara rağmen, Joey zihnini rahatlatmak için haplara yönelirken Aoife hep onun yanında oluyor, onu kurtarmaya çalışıyor. Saving 6 (6'yı Kurtarmak) adı buradan geliyor.
♡♡♡ "What have I gotten myself into?"
"The best relationship of your life." ♡♡♡
Yazarın, günlük hayatı ve duyguları bu kadar doğal, akıcı ve çekici bir şekilde yazabilmesi inanılmaz güzeldi. Karakterlerin hem çocuk olarak nasıl bocaladığını, nasıl yalnız kaldıklarını hissederken hem de asla sorumlu olmamaları gereken yükler için yetişkinlerden bile daha olgun bir şekilde mücadele ettiklerini okumak etkileyiciydi.
Kitabın her yerine post-it yapıştırdım! Joey’nin içinde bulunduğu durumdan dolayı hikâye soğuk, ağır ve tamamen travma odaklı olabilirdi. Ancak yazar, bir ilişkinin, bir dokunuşun insanların hayatını nasıl aydınlatabileceğini göstermiş. Bu yüzden hem can acıtan hem de keyifle okunan, hatta bazen güldüren bir kitaptı.
En çok güldüğüm sahne ise Johnny ve Gibsie’nin Joey ve Aoife ile karşılaştığı kısımdı.
"Excuse my flanker. He's like a bleeding Labrador. Completely harmless, with zero awereness of social cues and etiquette." (˶ˆᗜˆ˵)
Şu anda Redeeming 6'i okumak için sabırsızlanıyorum, ancak bir yandan Binding 13'i tekrar okumak istiyor, diğer yandan da Gibsie’nin kitabı Taming 7'a başlamayı hayal ediyorum! Boys of Tommen çok özel bir seri.
·
480 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
