Aşk-ı Memnu'ya benzer bir kitap. Fakat Hüseyin Rahmi Gürpınar 'ın hicivli bir dili olduğu için daha eğlenceli geldi bana. Ama tabi bu esprili dil güldürürken de düşündürüyor. Birçok altını çizdiğim cümle oldu. Ferruh Efendi bir hastalık hastası olsa da, akıllı bir adam. Kızı Atıfet de öyle.
Kitap yarısından sonra daha az güldürüp daha fazla düşündürtmeye başlıyor ve düşündürürken de içini sıkıyor. Kitabın en saf ve iyi niyetli karakteri Mahmure'nin hazin sonu resmen bir trajedi. Bulunduğu çağı en iyi anlayan ve hicveden bir yazar olan Hüseyin Rahmi Gürpınar 'ın diğer kitaplarını da okuyacağım.