Irvin Yalom’la ilk tanışmam Bir Psikiyatristin Anıları kitabı aracılığıyla olmuştu ve bu kitabı okuduktan sonra psikolojiye ilgim olduğunu keşfetmiştim. Sonrasında birkaç kitabını daha okudum, ancak hiç şüphesiz beni en çok etkileyeni Nietzsche Ağladığında oldu. Şimdi, elime aldığım bu kitap, yazarın sondan bir önceki eseri ve artık 93 yaşında olduğu düşünüldüğünde, bir yenisini kaleme alıp alamayacağını bilemiyorum.
Ölüm Kalım Meselesi, Yalom’un hayat arkadaşı, 65 yıllık eşi ve kendisi gibi yazar olan Marilyn’e ölümcül bir kanser teşhisi konmasının ardından yaşanan süreci anlatıyor. Marilyn, hastalığını öğrendiğinde, bu süreci birlikte yazıya dökmeyi öneriyor. Kitabın çok sarsıcı, insanın ölüm korkusunu tetikleyici ama bir o kadar da bazı duyguları kabullenmek anlamında rahatlatıcı olduğunu kabul etmeliyim. Okurken kimi satırlarda gözyaşlarıma engel olamadım.
Kitap, sadece bir yas hikâyesi değil; aynı zamanda yaşlılığın getirdiği zorluklara ve ebeveynlerimizin bizlere ne kadar ihtiyaç duyduğuna dair güçlü bir hatırlatma. Yalom, yıllarca hastalarının yas süreçlerine eşlik etmiş, onlara destek olmuş bir terapist olarak, aslında bu acıyı tam anlamıyla hiç deneyimlemediğini fark ediyor. Eşinin kaybıyla, danışanlarının yaşadığı duyguların derinliğini ilk kez gerçekten kavradığını satır aralarında hissettiriyor.
İlk bölümleri Marilyn’le birlikte yazarken, onun vefatından sonra kitabın geri kalanını tek başına tamamlıyor. Yazmak, onun yas sürecinde hayata tutunmasını sağlayan en önemli dayanak oluyor. Hayatı boyunca ölüm korkusuyla yüzleşen Yalom, kitabın sonunda bu korkuyu yendiğini söylüyor. Çünkü artık ölümün bir bilinmez olmaktan çıktığını, Marilyn’in onu orada beklediğini varsayarak bu duyguyla barıştığını ifade ediyor.
Kitabın son cümlesi ile bitirmek istiyorum: “Beşik bir uçurumun üzerinde sallanır ve sağduyu bize, varlığımızın iki sonsuz karanlık arasında çakan kısa bir ışık olduğunu söyler.”
·
88 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.