Balkan Savaşı sırasında bir kolunu ve yurdunu kaybeden Ahmet Celal, Eskişehir Sivrihisar’a yerleşir ve burada yeni bir yaşam hayal eder ama bu sadece hayalde kalır. Ne kadar onlar gibi olmaya çalışırsa çalışsın halk onu hep “yaban” olarak tanır ve uzak durur.
Bir gün sorar: “Niçin her şeyim senin hemşerilerinin bu kadar tuhafına gidiyor?”
Cevapsa şöyledir: “Beyim her gün traş olmayıver. Beyim, bu dağın başında sabah akşam dişlerini fırçalamak neyine gerek. Beyim, bizde saçlarını kadınlar tarar. Beyim, geceleri, sabahlara dek mırıl mırıl ne okuyup duruyorsun? Seni büyü yapar sanırlar.”
Ahmet Celal kendini nasıl sevdirsin?
Bu sıralarda Kütahya-Eskişehir savaşı patlak verir ve halkın tepkisini görürüz. Bana dokunmayan yılan bin yaşasın, yine mi askere alacaklar, tam da toprak zamanı…
Anadolu halkını çok güzel anlatmış Yakup Kadri. Sosyolojik açıdan muazzam bir eser. İnsanın kendi yurdunda, aynı dili konuştuğu, aynı yerde yaşadığı, aynı dine sahip, aynı devletin altında olduğu bir insana bu kadar yabancı olması ve bu kadar dışlaması…
·
308 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Elinize sağlık hocam, Anadolu insanını maalesef “bana dokunmayan yılan bin yaşasın” düşüncesi ile yüz yıllardır yaşamakta…
Bunu Vurun Kahpeye kitabında da görebilirsiniz ve daha birçok eserde.