"Aşk üzgün olduğunu söylememektir."
Kitap bittikten sonra benim için "çok kıymetli" olan Erich Segal'in bu güzide eseri adından da anlaşılacağı gibi bir "aşk hikayesi". Ama nasıl bir aşk hikayesi? Öncelikle bu kitapta ne yok, onu söyleyeyim: Bu kitapta günümüz dizilerinden, aşk romanlarından alışageldiğimiz entrika, ihanet üçgeni, sevişme, çok sevişme, daha çok sevişme gibi unsurlar yok. Ne var? Sade, oldukça duru bir aşk ve John Lennon'ın "Hayat, siz planlar yaparken başınıza gelenlerdir." ya da Dostoyevski'nin "Kendi planlarımızı yapıyorduk, kaderin de planları olduğunu unutmuştuk." sözlerini haklı çıkarırcasına bir hikaye var: Aşk Hikayesi.
Kitaptaki aşkın erkek kanadını oluşturan Oliver. Bu aşkın kadın kanadını oluşturan ise Jennifer. İkisi birlikte biz okuyanları bulutların üzerine çıkarmıyor, lakin yakınımızda bulunup birbirlerine aşkla bakan insanlar için çifte kumrular deriz ya, işte o kumruların yuvasına uçuruyor: Gerçek hayata.
Anlatıcımız Oliver, ilk cümleye kitabın sonunu bir soruyla söyleyerek başlıyor. Evet soru sorarken sonu söyleyiveriyor ve 2. paragrafta sorunun cevabını veriyor, 3. paragrafta ise geçmişe dönüp hikayeyi anlatmaya başlıyor. Kitap kısa olmasının da etkisiyle sonuna kadar sizi sürüklüyor ve ilk cümleyi unutuverip büyük bir merakla okuyorsunuz. Bitiyor ve -belki de benim gibi- siz de bitiyorsunuz. Belki onlarca kez bu tip hikayeler okumuşumdur ama kitabın basit anlatımı beni etkiliyor ve benim gibi bir odundan gözyaşı çıkartıyor. İlginç, gerçekten ilginç. Belki de bu hikayenin yaşanmış olabilme ihtimalinin yüksekliği, gerçekçiliği büyük bir etki yarattı bende. Erich Segal'da yazdığı hikayede fevkalade bir yan bulamamış olacak ki kitabın ismini Aşk Hikayesi koymuş.
Sonuç olarak insanın acelesi olmadığı bir gün birkaç saatini ayırmasına değecek bir hikaye.
Not: Kitabı Alakarga Yayınevi'nden Filiz Çakır'ın çevirisi ile okudum.
··
80 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.