Sen kötülüğün tanrısısın!
Yıllardır kitaplığımda okunmak için bekliyordu ve geçen ayın en favori kitaplarından biri oldu benim için. 
Mihail Bulgakov, en sevdiğim yazarlardan biridir. Bu kitabını da bu kadar geç okumamın sebebi aldığım duyumlar idi. Herkes zor ve karışık bir kitap olduğundan bahsediyordu. Lakin arkadaşlarım; kitap karakter çokluğu, Rus roman olmasının getirdiği hitaplar ve zaman atlamaları haricinde okunması gayet kolay bir kitap... Hatta okurken o kadar eğlendim ki anlatamam. Mihail Bulgakov' un döneminde böyle bir kitap yazması gerçekten çok zekice ve belki de bu yüzden hükümet ile ilgili bazı sıkıntılar yaşıyordu. Kendi döneminde edebiyat camiasına da pek alınmıyormuş yani zar zor tiyatro kısmında boy gösterebilmiş. 
Stalin'e Mektuplar' ı okuyanlar bilir Bulgakov eşi ile yurt dışına çıkmak için defalarca mektup yazmasına rağmen her seferinde reddediliyor. Ah Bulgakov'um benim...
Usta ve Margarita' yı yazarken yayımlamak için yazmıyormuş hatta kendine not bırakmış ölmeden kitabı bitir diye :( En iyi eserlerinden biriyle tanınamamak gerçekten çok kalp kırıcı... Kitabı yazarken bir yandan sağlığı kötüye giderken, uykusuzluk çekiyormuş. Bu sebeplerden kaynaklı kendini yalnız hissettiğini bir arkadaşına mektupta şöyle dile getirmiş:
“Yalnızlık korkusu; şimdiye kadar hiç böyle berbat bir şey yaşamamıştım ya da bir başıma kalma korkusu desem daha doğru. Bu o kadar midemi bulandırıyor ki bir bacağımı kesmelerini tercih ederim.”
Kitaba gelecek olursak hem siyasi hem de dini eleştiriler hat safhada... Yani hiciv biri olsa Bulgakov mu olurdu acaba? Kitapta en sevdiğim şey böyle sıkıcı konuları eleştirel ve absürt komedi ile aktarılmasıdır. Şeytan'ın Moskova sokaklarında gezmesi, domuz büyüklüğünde iki ayağının üzerinde yürüyebilen-konuşabilen kedi ( Behemot), şairlerin delirip donla parti basması, Margarita'nın gel cadı ol diye kandırılıp herkesin çıplak geldiği partiye ev sahipliği yapması. Daha niceleri.. Bir yazıda şöyle okumuştum 
Lev Tolstoy' u anlamak için biraz rus olmak lazım ama Mihail Bulgakov' u anlamak içinse espri anlayışınız olsun yeter :D
Kitapta enn sevdiğim nokta ise erkek karakterler şeytan ile karşılaşınca delirip akıl hastanelik olurken kadın karakterde tık yok bir de üzerine şeytanla birlikte parti organizatörlüğü yapıyor. Bu da kadın-erkek karakterler için güzel ve okurken eğlendiğim bir noktaydı.
Kısaca kitap benim bir kitaptan beklediğim her şeye sahipti: Eleştiri, absürt komedi, fantastik unsurlar, kelime oyunları, öykü içinde öykü ve daha fazlası... Sadece kitabın kapağı bile okumak için bir neden olabilir. İşte bu kitapla ilgili her şey bu kadar mükemmel <3
Mihail Bulgakov, en sevdiğim yazarlardan biridir. Bu kitabını da bu kadar geç okumamın sebebi aldığım duyumlar idi. Herkes zor ve karışık bir kitap olduğundan bahsediyordu. Lakin arkadaşlarım; kitap karakter çokluğu, Rus roman olmasının getirdiği hitaplar ve zaman atlamaları haricinde okunması gayet kolay bir kitap... Hatta okurken o kadar eğlendim ki anlatamam. Mihail Bulgakov' un döneminde böyle bir kitap yazması gerçekten çok zekice ve belki de bu yüzden hükümet ile ilgili bazı sıkıntılar yaşıyordu. Kendi döneminde edebiyat camiasına da pek alınmıyormuş yani zar zor tiyatro kısmında boy gösterebilmiş. Stalin'e Mektuplar' ı okuyanlar bilir Bulgakov eşi ile yurt dışına çıkmak için defalarca mektup yazmasına rağmen her seferinde reddediliyor. Ah Bulgakov'um benim...
Usta ve Margarita' yı yazarken yayımlamak için yazmıyormuş hatta kendine not bırakmış ölmeden kitabı bitir diye :( En iyi eserlerinden biriyle tanınamamak gerçekten çok kalp kırıcı... Kitabı yazarken bir yandan sağlığı kötüye giderken, uykusuzluk çekiyormuş. Bu sebeplerden kaynaklı kendini yalnız hissettiğini bir arkadaşına mektupta şöyle dile getirmiş:
“Yalnızlık korkusu; şimdiye kadar hiç böyle berbat bir şey yaşamamıştım ya da bir başıma kalma korkusu desem daha doğru. Bu o kadar midemi bulandırıyor ki bir bacağımı kesmelerini tercih ederim.”
Kitaba gelecek olursak hem siyasi hem de dini eleştiriler hat safhada... Yani hiciv biri olsa Bulgakov mu olurdu acaba? Kitapta en sevdiğim şey böyle sıkıcı konuları eleştirel ve absürt komedi ile aktarılmasıdır. Şeytan'ın Moskova sokaklarında gezmesi, domuz büyüklüğünde iki ayağının üzerinde yürüyebilen-konuşabilen kedi ( Behemot), şairlerin delirip donla parti basması, Margarita'nın gel cadı ol diye kandırılıp herkesin çıplak geldiği partiye ev sahipliği yapması. Daha niceleri.. Bir yazıda şöyle okumuştum Lev Tolstoy' u anlamak için biraz rus olmak lazım ama Mihail Bulgakov' u anlamak içinse espri anlayışınız olsun yeter :D
Kitapta enn sevdiğim nokta ise erkek karakterler şeytan ile karşılaşınca delirip akıl hastanelik olurken kadın karakterde tık yok bir de üzerine şeytanla birlikte parti organizatörlüğü yapıyor. Bu da kadın-erkek karakterler için güzel ve okurken eğlendiğim bir noktaydı.
Kısaca kitap benim bir kitaptan beklediğim her şeye sahipti: Eleştiri, absürt komedi, fantastik unsurlar, kelime oyunları, öykü içinde öykü ve daha fazlası... Sadece kitabın kapağı bile okumak için bir neden olabilir. İşte bu kitapla ilgili her şey bu kadar mükemmel <3·
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.