SPOİLER İÇERİR!
Beyaz Geceler' i okurken, hikayedeki diyaloglar ve karakterlerin tepkileri benim bir Yeşilçam filmi izliyor hissine kapılmama sebep oldu. Esas kız, esas oğlan ve başka bir oğlan :) üzerine kuruluydu hikaye. Ninesinin esas kıza kiracının nasıl biri olduğunu sormasıyla torununun evlenmesini istediğini ima ettiği kısım gerçekten çok komikti. Esas kız 2. oğlana " çok iyisiniz, kardeşim gibisiniz" tarzı bir şey söylediğinde ister istemez aklıma " sevdiğim kız bana abi deyince" şarkısı gelmişti.:) Kızın bu oğlana " çok iyisiniz, keşke sizi sevmiş olsaydım" demesine, esas oğlan gelmeyince bu çocukla birlikte olmasına ama esas oğlumuz gelir gelmez kendisini onun kollarına atıp bizim 2. oğlanı terk etmesine gıcık olmadım değil. "Çok iyisiniz vıdı vıdı"... Eee? İyilik yaradı mı şimdi? Yaramadı. Olan o 2. oğlana oldu. Yazık valla çok yazık. Kız terk edip gitti. Sonra da "affet beni" vıdı vıdısı yapıyor. Yüzsüzlüğün bu kadarı. Yüzsüzlüğünde boğulursun inşallah.
Dostoyevski ne kadar güzel ve gerçekçi, etkileyici yazmış ki kıza beddua ettim resmen. Dostoyevski amcacığım (dede mi deseydim? :)) hikayelerde de başarılıymış da haberim yokmuş. Heyy gidi heyy!
Uysal kız hikayesinde ise hikaye adamın gözüyle anlatılmış. O yüzden sanki kız haksızmış gibi, adam kötü hiçbir şey yapmamış gibi görünüyor. Keşke kızın gözüyle de olayları görebilseydim. Belki o zaman evlilikteki sorunları da bulabilirdim. Gerçi bana göre, ki dikkatimi en çok çeken de buydu, kızın 16 adamın ise 40 yaşlarında olması büyük bir sorun. Yani arada bu kadar büyük yaş farkının olması evliliğin yürümeyeceğinin veya neden yürümediğinin en büyük göstergesi. Bu hikayeyi hem bu yüzden hem de hikayedeki ağır depresif havadan dolayı sevmedim. Ayrıca her ne kadar hikayenin ismi Uysal Kız olsa da kızın böyle olduğunu söyleyemem. Daha çok uysallıkla hırçınlığın ortasındaydı.
··
165 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.