Belkide sürdürdüğüm yaşam, sürdürmem gereken yaşam değildir?
Allah rızası için bırakın beni de rahat öleyim.
Hepimiz ölüp gideceğiz. Ne diye yardım etmekten yüksünelim.
Belki de yaşamam gerektiği şekilde yaşamadım.
Böylece adım adım yok oluşun kıyısına geldim . Bedenim âdeta süzüldü. Gücüm tükendi. Gözlerimde ışık kalmadı. Tam kıyısındayım artık uçurumun.
Geri geri giden trende insanın ileri gittiğini sanması neden sonra asıl yönün farkına varması gibiydi durumu.
1886 yılında yayımlanan İvan İlyiç'in Ölümü sade,süssüz anlatımıyla Rus gerçekçi edebiyatında eşsiz bir yere sahiptir .
Tolstoy 'un kaleminin tadı eşsiz güzel. Kitabımızdan bahsedecek olursak İvan İlyiç'in kendi ağzından hayat hikayesini okudum.
Varlıklı bir ailenin çocuğu olan İvan İlyiç eğitimini tamamladıktan sonra mesleğinde hızla yükselerek yargıç olur.Evlenip çocuk sahibi olan başarılı yargıç İvan İlyiç çaresiz bir hastalığa yakalanır. Ölüm gerçeği ile tanışma vaktinin geldiğini anlar ve ailesindeki çevresindeki herkesi sorgulamaya başlar. Ölüm döşeğinde sayılı günleri kalan İvan İlyiç ve koca bir ömrünü nasıl geçirdiğini ve nasıl öleceğininin muhakemesini yapar.Kendisi acılar çekerken etrafındaki insanların soğuk yüzünü ve kayıtsızlığına şahit olur.
Kitap çok ince ama duygu yönünden oyke hemen bitecek bir kitap değil.Okurken bu yaşıma kadar ne yaptım koca bir ömrü nasıl nerde bitirdim gibi kendime sorular sordum.
#tolstoy
#ivanilyiçinölümü
#işbankasıkültüryayınları
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.