Dostoyevski'nin ilk romanı olan İnsancıklar, sadece bir aşk ya da mektup romanı değil, aynı zamanda derin bir insanlık hikayesini anlatır bizlere.
O kadar gerçek anlatır ki, okurken hem Makar Devuşkin olursunuz hem de ona dışarıdan acıyan gözlerle bakarsınız. Fakirliğin sadece maddi değil, ruhsal bir eziklik olarak da nasıl insanı çökerttiğini görürsünüz. O fakirliği görürsünüz... Anlatıma hayran kalmamak elde değil.
Okurken kendime sık sık bunu 23 yaşında bir genç yazmıştı diye hatırlatıp durdum.
Rus yazar ve edebiyat eleştirmeni Belinski’nin bu kitabı okuduktan sonra bu yaştaki bir gencin böyle bir gözlem yapmasını ve aktarabilmesini şaşkınlıkla karşılamış; “Yeni bir Gogol doğdu!” diye yanındakilere söylemiştir.
Dostoyevski’nin o derin psikolojik analizleri, insan ruhunu didik didik edişi zaten kendi başına muhteşem bir yetenek iken bunu yazıya aktarması ve bizlerin de görür gibi okumasını sağlaması büyük bir yazar olmasının ana sebebi sanırım.
Benim anladığım net bir şey var ki
Dostoyevski insanları görmüş.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.