Okurken gözlerimin dolu dolu olduğu bir kitaptı. Her biri birbirinden güzel çocukları okurken o kadar duygulandım ki kitap hiç bitmesin istedim. En sonunda Enrico'nun arkadaşları ve okuluna olan vedasında dayanamayıp yine ağladım. Kitap boyunca göğsümde hep bir ağırlık vardı cidden inanılmaz bir kitaptı benim için. Fakat dikkatimi çeken, sinirimi oldukça bozan bir durum vardı. Enrico'nun babası. İyi bir evlat yetiştirme gayesiyle yaptığı eylemler başa kakmadan başka bir şey değildi. Enrico herhangi bir konuda başarılı olduğu zaman diğer arkadaşlarıyla kıyaslayıp, onların yaşam koşulları daha zor olduğu için yaptıklarını yüce görürken kendi oğlunu değersizleştirmesi o kadar gözüme battı ki sinirden şiştim. İlerideki hayatında düşük özsaygı ve özgüven, kendini sabote etme, anksiyeteye sahip olmazsa tebrik edeceğim çünkü babası bunun için elinden gelen her şeyi yaptı. Gerçi sadece babası da değil çevresindeki herkes öyleydi. Bu çocuk napsın??? ekonomik olarak şanslı bir kesimde olduğu için özür mü dilesin.
Diğer dikkatimi çekense kitapta inanılmaz bir vatanseverlik olması. Türk olmama rağmen bu kadar etkilendiysem İtalyan biri okuduğunda yaşayacağı hisleri tahmin bile edemiyorum. İtalya'nın dağına taşına kurban olur herhalde. Yazarın bir zaman askerlik yapması da bu durumu açıklıyor.
Genel olarak saydığım durumları geçersek çok sevdiğim ve duygulandığım bir kitap oldu. Gözlerim üzüntüden değil de sevgiden doldu hep.
·
55 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.