Joanne’in harika bir evi, sevgi dolu bir kocası ve dört aylık bir bebeği vardı. Hayat onun için daha iyi olamazdı. Ta ki eşinin yirmi yaşındaki kızı ortaya çıkana kadar. Chloe, iki yıldır babasıyla tek kelime konuşmamasına rağmen şimdi nedense barışmak istediğine karar vermişti. Hatta bebeğin bakımına yardımcı olmak için birkaç haftalığına onlara taşınmayı düşünüyordu. Teoride harika bir plan gibi görünse de Joanne’in kusursuz hayatında bomba etkisi yaratmıştı. Çünkü babası ortalarda olmadığında Chloe gerçek bir canavardı.
Şöyle diyaframdan derin bir nefes aldım kitabı okurken; ‘oh be sonunda’ nidalarıyla. Gerilimse gerilim, gizemse gizem. Kitap sağ gösterip sol vurmuyor ve türünün hakkını veriyor. Aile üyeleri arasındaki toksik ilişkiler, yer yer diken üstünde hissettmemi sağlayan kaotik tek mekân atmosferleri, doğaüstü korku öğelerinden çok daha fazla geriyor beni. Eminim türe ilgi duyan birçok arkadaşım daha önce benzer konularla sıkça karşılaşmışlardır. Paranoyak da onların içinden sıyrılmayı başaran, gizemi sonuna kadar sürdüren, zamanı unutturan, sayfaları hızla çevirmenizi sağlayan, ayraç sevmeyen bir roman.
Peki kusursuz mu, elbette değil. Mesela kitap goodreads eşrafında hatırı sayılır bir okunma yüzdesine sahip ve 2023 yılında okurlar tarafından favori gizem ve gerilim ödülüne aday gösterilmiş. Bu biraz iddialı geldi bana. Nasıl bir yoksunluk çektilerse artık. Neyse, eksi bulduğum yönleri, finalinin bıçakla kesilmiş gibi bitmesi ve ara ara tadımı kaçıran edit hataları. Kitap boyunca dört nala koşturan bir at gibiyken son sayfada far görmüş tavşan gibi kalakaldım. Eee Nicola hadi şaka yapma devamı nerede ?? Bence yazar son yirmi sayfayı editörüne vermeyi unutmuş. Finalli mi, evet. Yeterli mi, hayır. Yine de günün sonunda genel resme bakarsak kesinlikle okunmaya değer. Bana gerçekten zamanı da ocaktaki yemeği de unutturdu. Pişman etmesin yeter zaten, fazlasında gözüm yok artık, tok okuyucuyum. :)
·
561 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.