Merhaba sevgili okur,
Bir kitabın her satır mı kıymetli olur? Bu işte tam da öyle bir kitap. Canım Fournier beni yine şaşırtmadı. Kitabın her sayfasına kalbimi bıraktım. Yaşlılığı ve yalnızlığı öyle vurucu anlatıyor ki, gençliğinin baharında olan birisi bile onu anlayabilir ya da en azından duygusunu hissedebilir. Şiir gibi bir durum anlatısı.
Önemli olan nasıl bir yalnızlık içinde olunduğu galiba. İsmi tek ama türleri var yalnızlığın.
* Loneliness, kişinin kendi seçimi olmadığı halde yalnız olması.
* Solitude, kişinin kendi seçiminin sonucu olarak yalnız olması.
Her iki durumda da başa çıkılması gereken şeyler var. Bakmayın, insanın kendi seçimiyle olan yalnızlık bile bir şekilde oraya evriliyor. Yavaş yavaş, nasıl olduğunu anlamadan “solitude” içinde buluyor insan kendini.
Yazar insan hayatının en etkileyici durumlarını ve yaşanan en çarpıcı olayları öylesine sıradan bir şeymiş gibi anlatıyor ki hayran kalmamak elde değil. Bu sıradanlaştırılmış anlatım tarzı, anlatılanların etkisini hafifletmekten ziyade güçlendiriyor. Böylesine vurucu bir anlatıyı mizahla da süslemeyi başarıyor.
Yazarın en sevdiğim yönlerinden birisi de her kitabında diğer kitaplarına yaptığı atıflar oluyor. Fransız olan yazarımız, kısacık kitapta Fransa’ya dair birçok şeyden bahsediyor. Fransız kültürü, müziği, resmi, edebiyatı… Bu tarz eserleri de severim, resimleri merak eder açar incelerim, bahsi geçen müzikal eserleri dinlerim, kitaplar hakkında bilgi sahibi olurum. Böylece okuma okumayı çağırır. Fark ettim ki, Monteigne’in Denemeleri’ni okuma zamanım geldi de geçiyor.
Henüz iki kitabını okumama rağmen okumaya kıyamadığım yazarlar arasına adını yazdırdı Fournier.
Herkese keyifli okumalar dilerim efenim…
·
87 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.