Bakılmadan Bakmak = Yargılanmadan YargılamakJapon Edebiyatı
Uzaktan izlemenin ne konforlu bir eylem olduğunun farkında mısınız? Herhangi bir şeyi ya da bir kişiyi... Televizyonu, videoları, sosyal medyayı, tiyatroları, sinemaları, insanları, hayvanları, kavgaları, savaşları... Öylece izlemek ve içinden istediğin tepkiyi koymak ama başka hiçbir eyleme geçmemek... "Ah iyi ki de orada değilim, orada olsam ne yapardım kim bilir?" diyebilmenin verdiği o gizil hazzı herkes bilir. Hadi hadi, inkâr etmesin kimse!
Hele de baktığına bakılmadığını bildiğinde daha bir keyiflenir insan. Saklanır, dilediği gibi davranır, başkalarının onu yargılama ihtimalini sıfıra indirmiş olur. Aynı zamanda bakılana karşı pasif bir tahakküm kurar. Yargılanmaz, yargılar. Hiçbir şey yapmamış olur, en azından bir ötekinin gözünde. Rahattır, hesap vermesi gerekmez. Ötekinin kendisine tuttuğu aynadan nasıl da korkar insan! Kendisine bakılmazken bakarak yani bir kutuya gizlenip açtığı delikten ötekini dikizleyerek hem kendinden ödün vermez hem de ötekine nüfuz ederek bir sosyal gerilimden kurtulur. Kutu adam olur ve "ötekilerin gözündeki ben"lerden azat olur böylece.
Ama bunlar kitabın bana ilham verdiği düşünceler sadece. Eğer kitabın anlatmak istedikleri bunlarsa bence berbat aktarılmıştı. Darmadağın bir anlatım hakim kitaba. Yazar kendi bilinçdışını olduğu gibi kusmuştu sanki. Bu denli ilgi çekici bir "bakılmadan bakmak" meselesi varken işleniş, yazarın ellerinde ancak bu kadar katledilebilirdi sanırım. Kitap hiç tavsiyem değil.
·
98 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.