Ahh nereden başlasam bilemiyorum.. Çünkü ana kahraman olan çocuğun hüznününü hâlâ kalbimde taşıyorum. Çocuk diyorum çünkü kahramanın adı bile yok, yalnızca çocuk.
Öncelikle Aytmayov'un bu eserini okurken kendimi yer yer Orta Asya'nın kırlarında, yer yer dağlarında bir atın üzerinde gibi hissettim. Mitler, halk hikayeleri, destanlar kurguyla öyle güzel bütünleşmiş ki kitap bir çırpıda bitiverdi, keyifle okudum.
Henüz okumamış olan insanlar olacağı için spoiler vermiyorum ancak sonunun kötü bitmiş olması ve kitapta kötülerin kazanıyor görülmesiyle birlikte içimdeki haksızlık hissine kapılıp üzüldüm ve öfkelendim. Ancak kitabın sonundaki yazarın açıklamasını okuyunca, yazarın amacına ulaştığını öğrendim. Yazar, sanatın insanın üzerine olan görüşlerinden şu şekilde bahsediyor. "Doğru sanat insanı derin düşüncelere sürüklemeli, insanı sarsmalı, insanda acıma duygusu uyandırmalı, kötülüğü protesto etmeli ve insanı üzünmelidir."
Bu görüşü onaylıyor, anlıyorum. Ve diyorum ki bu kitapta olanlara karşın vicdanımız sızlıyorsa, çocuğun ellerinden tutup ona sarılmak istiyorsak, evet. İyilik ve adalet kazanmıştır.
·
77 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.