Wigdis Hjorth’un Miras kitabını okudum ve şöyle söyleyeyim: Aile dediğin şey sadece düğünlerde halay çekmekten ibaret değilmiş, bazen kol kırılır yen içinde kalmazmış... taş gibi ortaya düşermiş!
Kitap, Bergljot isimli ana karakterimizin “ben bu aileyle ne yaşadım ben?” diyerek yıllar sonra geçmişin defterini açmasıyla başlıyor. Ama öyle böyle bir defter değil, içinde bolca kırgınlık, sır, suskunluk ve bir adet miras kavgası var. Evet, gerçek mirastan bahsediyorum: yazlık ev! Ama mesele ev değil, evin temsil ettiği her şey. Geçmiş, adaletsizlik, kabullenilmeme ve içten içe kaynayan aile çorbası.
Wigdis Hjorth’un kalemi öyle sakin ama sinsi. Başta diyorsun ki “ne kadar sade bir anlatım”, sonra bir cümleyle gelip böğrüne oturuyor. Kitap bir noktadan sonra, “bu kadın haklı mı acaba?” diye başlayıp “acaba biraz fazla mı dramatize ediyor?” noktasına sürüklüyor. Derken “yok ya bu aile resmen kadını harcamış” diye geri dönüyorsun. Tam bir zihinsel halay.
En sevdiğim tarafı da şu oldu: Kitap boyunca hiçbir şey tam net değil. Her şey flu, çünkü hayat da öyle. Herkesin kendi gerçekliği var. Senin “benim çocukluğumda böyle oldu” dediğin şeyi kardeşin “yok öyle bir şey” diye hatırlıyor. İşte bu ikilik, kitabı gerçekçi ve içten yapıyor.
Sonuç? Miras, dramı dozunda, duyguyu kıvamında, sorgulatmayı da ihmal etmeyen bir roman. Aile içi çatışmalarla aranıza mesafe koyamıyorsan ya da “bizde de işler karışıktı ya...” diyorsan, bu kitap seni içine çeker. Tavsiyem: okurken bir bardak çay ve biraz sabır bulunsun. Çünkü bu miras, sadece evle değil, sabırla da ilgili.
·
6,6bin Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
