Bir eserin beğenilmemesi, onu yazanın başarısız olduğu anlamına gelmez. Ayrıca her eser her okuyucuya hitap edecek diye bir kaide de yoktur. Gelgelelim bu düşüncelerimle beraber belirtmek isterim ki yazarın bu eserini hiç ama hiç beğenmedim. Kitabın belli bir bölümüne kadar “Ne olacak?” diyerek bekledim. Zaten bir şey olmayacağını anlayınca da beklemekten vazgeçtim.
Vefat eden ebeveynlerinden kalan mirasla zengin olan bir adamın yıllar boyunca belli bir rutinde, elit sınıftan biri olarak yaşamasını anlatıyor kitap. İstediği her şeye sahip olabiliyor bu adam. Bu yüzden de hayat sıradanlaşmaya başlıyor ve artık içinde hiçbir şeye karşı, hiçbir şekilde bir heyecan besleyemiyor.
Bir pazar sabahı Prater’e gitmek istemesiyle başlıyor büyük(!) değişim. Önce at yarışlarını izliyor, arada çapkınlık yapıyor, fakat her şeyi gelişigüzel makineleşmiş bir biçimde yaşıyor. At yarışları bittikten sonra da etrafta dolanmaya kendini sorgulamaya başlıyor bu adam ve artık çok geç bir saate geldiğinde -inanın nasıl olduğunu ben de anlamadım, sanırım içindeki hesaplaşmalardan olsa gerek- herkese çok farklı bir bakış açısıyla yaklaşmaya ve anlamaya başlıyor, ondan sonrasında bütün hayatı değişiyor ve tüm insanlara yakın olmaya, onları dinlemeye başlıyor. Yani çok da yermek istemiyorum ama şu kadar inceleme yapmamı bile gerektirmeyecek bir kitap. Belki yazdıkça bir ilham gelir de anlarım diye düşünmüştüm ama. Kitap hala çok sıkıcı, çok üzgünüm!
PS: Adam yaşadıklarını kağıda dökmüş ve bunu yakınları adam öldükten sonra buluyor. Başlarda adam öyle bir anlatıyor ki “O gece şöyle oldu, böyle oldu inanamazsınız.” tarzında abartıyor. Dedim ne oldu acaba? Hiçbir şey olmamış.
·
43 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.