Soseki'nin okuduğum ilk romanı, karakter tahlili, duygudurum tahlilleri harika. Çok tek düze ve sakin bir anlatımı olmasına rağmen ilgi çekiciydi, hiç sıkılmadım.
Maden mi insanları yozlaştırıyor, yoksa yozlaşan insanlar mı böyle dünyadaki cehennem gibi bir yere düşüyorlar? Her ikisine de evet denebilir. İnsan ruhu da karakteri de aslında çok değişken. Hayatımız boyunca iyi, onurlu, yardımsever, kusursuz insan olmak mümkün değil. İnsanın doğasında bu yok gerçekten, olmasını istesek de. İyi de kötü de hepimizin içinde var ve bazen yoz özellikler ortaya çıkıyor. Ana karakter kibrinden dolayı madencileri nerdeyse bütün kitap boyunca vahşi hayvanlara benzetti. Çok haksız mıydı, değildi. Hasta ve yaşlı bir madenciyi zorla yerinden kaldırıp cenaze alayını izleten insanlardan bahsediyoruz en basiti.
19 yaşında, hiç çalışmamış, intihar etmeyi düşünerek evden kaçan bir gencin madene düşmesi, korkuları, rahatlamaları, bütün düşünce anlatımları, benzetmelerle, çok net açıklamalarla güzel yazılmıştı. Özellikle madene indiği kısım etkileyiciydi. An an nasıl hissettiğini ben de hissettim, madenin anlatımının da güzelliğiyle tabi. Yazardan tekrar okurum kesinlikle.
Yayınevine bir notum var. O kadar basım hatası vardı ki sayamadım. İthaki'de bu durumla ilk karşılaşmam da değil malesef.
·
73 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.