Çiçeklenmeler, hayatı ellerinin arasından kaymış bir kadının, iş işten geçmeden uyanışının nefis bir kurgu ve dupduru bir dille anlatılışı bence. Bütün dünyanın -neşesi az, gamı çok- yükünü omuzlamışçasına yaşayan, bu ağırlığın altında ezildiğinin farkına bile varmayan bir kadın Türkan. Çocukluğundan beri sevdiği Orhan’la evlendiğinde mutlu olmayı ummuş, ama görünmezliği evliliği boyunca sürmüş, kötü anacağı hiç bir günü olmasa da mutlu olduğu bir günü de yok. Aynı evin içinde iki yabancı. “Sabahları kendi uzak adalarından bindikleri kayıklarla” evin anakarası mutfakta buluşup ettikleri kahvaltı dışında paylaştıkları ortak anlar sınırlı. Aynı evde ayrı yataklarda, ayrı odalarda, ayrı dünyalarda yaşanan bu ortak hayat sona erdiğinde, yine de Türkan’a kalan koca bir boşluk oluyor. Kocası Orhan da kötü biri değil aslında. O da kendi yüreğinin yükünün altında kalmış bir can. “Yeryüzünü sonsuz bir zarafetle adımlamış” bu adamın, öyle öldüğü için özür dileyerek vedası, Türkan’ın ondan kalan boşluğu kabülünü daha da zorlaştırıyor.
İlk bölüm, yaşanan yası muhteşem bir dille anlatıyor. Okur olarak etkilenmemek mümkün değil. Gözümün dolduğu, yüreğimin sıkıştığı, Türkan’a sımsıkı sarılmak istediğim çok an oldu. Ama ikinci bölümde yasını yanına alarak yola çıkan Türkan’ın hayata karışma haline de ayrı vuruldum. Helal olsun sana Türkan dedim. Küllerinden doğmak böyle bir şey işte. Öneririm.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.