Güzelliğin Laneti Üzerine…
Oscar Wilde’ın Dorian Gray’in Portresini bitirdiğimde uzun süre yerimde öylece kaldım. Son sayfayı çevirdikten sonra değil de, sanki kitabın içinden usulca dışarı atılmış gibi hissettim. Çünkü bu kitap yalnızca bir hikâye değil; içimizdeki arzularla, korkularla, yüzleşmekten kaçtığımız karanlıklarla yazılmış bir aynaydı.
Dorian bir insan mıydı gerçekten, yoksa hepimizin içindeki o “bozulmamış kalma” arzusu muydu? Kitap boyunca onun değişimini izlemek, bir güzelliğin yavaş yavaş nasıl bir lanete dönüştüğünü okumak… Rahatsız edici ama aynı zamanda büyüleyiciydi. Wilde sanki estetiği, ahlakı, varoluşu ve ölümü tek bir bedende toplamış.
Sonu… Hiç beklediğim gibi değildi. Belki de öyle olmalıydı. Belki de bazı hikâyeler güzel bitmemeli ki, biz onları yıllar geçse de unutmayalım.
Kitabın felsefi derinliği varoluşçuluğa göz kırpıyor: “Ben kimim? Görünen ben mi gerçek, yoksa içimde çürüyen ben mi?” soruları yankılandı zihnimde. Wilde, ahlakın ölçüsünü topluma değil, bireyin vicdanına bırakıyor. Ve o vicdan, aynadaki yüze değil, içimizdeki portreye bakıyor aslında.
Eğer siz de insanın kendini yok etme kapasitesine, güzelliğin geçiciliğine ve içsel yozlaşmanın sessizliğine dokunmak isterseniz, bu roman size çok şey söyleyecek.
Kimi cümleler yüreğinize ince bir çizik atacak, kimi paragraflar sizi uzun uzun düşündürecek.
Ve belki siz de son sayfada şunu diyeceksiniz:
“Hiçbir şey göründüğü gibi değil. Özellikle biz insanlar.
Oscar Wilde 
Dorian Gray'in Portresi 
Gülnur Kaya
Oscar Wilde Dorian Gray'in Portresi Gülnur Kaya
·
1.519 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Dorian , Wilde’nin yansıması. Yazar adeta kendi psikodramasını dökmüş kitaba. Hazzın doruklarında yaşayan Dorian’ın çürüyüşü ve sonu. Wilde başka türlü hazların tutsağıydı. Yaşanılan çağın önemi yok erdemli olmada, Dorian mitolojik narsistliğin modern tezahürü