Bazen insan, defalarca denediği halde değişmeyen şeylerin ağırlığı altında ezilir. Hayal kırıklıkları birikir, beklentiler boşa çıkar ve umut, yavaş yavaş yorgunluğa dönüşür. Umut etmeyi bırakmak, çoğu zaman bir çaresizlik değil; bir savunma biçimidir. Kalbin daha fazla incinmesini engellemek için kendi duvarlarını örmesidir insanın.