Bu kitapla ilgili en net söyleyebileceğim şey şu: Okurken kendimi çiçek eken bir ninja gibi hissettim. Gizli bahçeyi ilk duyduğumda "hazine falan mı var acaba?" dedim. Meğer hazine toprakmış. Evet, resmen toprak. Toprakla terapi. Bitki eken insanlar. Çapa yapan çocuklar. Ve ben, bunu koltukta uzanmış tembel ben :)
Baş kahraman Mary, kitabın başında öyle bir suratsız ki, sabah alarm çalınca verdiğim tepkiler bile yanında neşeli kalır. Kızın yüzü bir kez gülsün diye dua ettim. Sonra ne oldu? Bahçeye girdi, toprağa dokundu, çiçek ekti, ve bir anda influencer gibi değişti: “Doğaya çıkın, enerjinizi yükseltin!” falan. Hadi oradan Mary, daha iki gün önce hizmetçiye bağırıyordun!
Colin diye bir çocuk var, onu da ilk gördüğümde dedim ki "tamam, bu çocuk kesin uzaktan akraba. Her şeye dram, her şeye kriz." Çocuk resmen kendi cenazesine prova yapıyordu. Ama sonra bir bakmışız, çimlerin üstünde sekiyor.
Kitap boyunca sürekli bir çiçek ekiyorlar, “ruhumuz güzelleşiyor” diyorlar. Ben de heyecanla balkona koştum, tohum ekeyim dedim sonra vazgeçtim:)Geri dönüp kitabı okumaya devam ettim. Demek ki benim gizli bahçem, bu kitabın içindeymiş…
Finalde herkes mutlu, herkes sağlıklı, bahçe cennet gibi. Ve ben son sayfada şunu düşündüm: “Allah’ım bana da bir tane gizli bahçe nasip et. Ama lütfen otomatik sulamalı olsun, ben biraz üşenirim de…:)
·
378 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.