Asla Yapmam Dedin mi?
“Yadırgadığın her şeyi yaşayabilir, yargıladığın herkese dönüşebilirdin.” S:258
Hikâye, Feribe'nin ağzından anlatılıyor: “Nasıl unutacağım?” sorusuyla başlıyor her şey.
Kocasını aldatmış, yasak bir aşk yaşamış, ardından ayrılmış… ve şimdi aşk acısıyla, pişmanlıkla, utançla baş başa. Ancak sadece bir ihanetin değil, toplumun kadınlara dayattığı rollerin, duygularını bastırmanın ve güçlü görünme zorunluluğunun da yükünü taşıyor.
Nermin Yıldırım , bu kişisel hikâyeyi bir adım öteye taşıyor: Unutmak mümkün mü? sorusuna hayalî ama düşündürücü bir cevap sunuyor: “Mazi İmha Merkezi.”
Gerçek hayatta böyle bir yer yok, bu yüzden unutma derslerini yaşamın içinde kendiniz uygulamak zorundasınız.
Feribe de aynı noktaya geliyor: İnsan kendi kendine kolayca unutamaz; unutmak farkındalıkla başlar, kabullenişle mümkün olur.
Kitap, bir kadının yalnızlıkla harmanlanmış pişmanlığını, utancını ve en çok da gizli kalmak zorunda kalan duyguların ağırlığını tüm çıplaklığıyla veriyor.
Evli bir kadın olarak yaptığı bir “hata” sonrası ne çevresinden destek bulabileceğini düşünüyor, ne de kendi içindeki yargılayıcı sesle başa çıkabiliyor.
Böylece görüyoruz ki bazen yalnız kalmak bir seçim değil, toplumun seni ittiği yerdir.
“Kendine öfke” duyan bir kadın var karşımızda.
Bir zamanlar “asla yapmam” dediği şeyleri yapmış biri.
“En kötü sandığım insanın yerini ben almışım meğer.”
Bu, sadece bir aldatmanın hikâyesi değil; bir kadının geçmişiyle, ailesiyle ve en çok da kendisiyle yüzleşmesi. Ve mutluğu başka insanların mutsuzluğuna göre şekillendirmemek için farklı farklı olaylarla sorgulaması
Bir yandan da bedenin hatırladığı travmalar, zamanla dile dökülüyor.
Hatırlamak acıtır ama bazen de iyileştirir. Çünkü insan, ancak yaşadıklarını anlatabildiğinde kendine bir yol açabilir.
“Kendini affetmeden, kimseyi affedemezsin.” der gibi…
Ve itiraf etmeliyim ki bir an kendimi Feribe’nin eşi gibi hissettim.
“Böğrüm sıkıştı.” Ne yaparsın?
İnkâr edersin önce.
Sonra şüphe, paranoya, ve ardından o ağır duvar gibi çöken çaresizlik.
Her detayı zihninde yeniden yazarsın.
Eşini başkasıyla hayal etmek...
Ve sonunda gelir o suçluluk. Kocası sizce ne yaşadı?
Yazarın daha önce okuduğum kitaplarına kıyasla bu romanı konu olarak yine derin, yine psikolojik bir iç harbi taşıyor.
Ancak alaycı mizahı ve üslubu ilk başta hoş gelse de, sonraları biraz zorlama hissettirdi.
Karakterler güçlüydü, duygular etkiliydi fakat bazı geçişler havada kaldı, her şey bütüne tam olarak bağlanamadı.
Ayrıca kitabın “çözülme noktası”na gelmeden önce 6. hissim sonucu çoktan söylemişti — aynen öyle de oldu.
Yine de sarsıcı, düşündüren ve zaman zaman kalbine saplanan satırlarıyla Feribe’nin hikâyesi unutulmaz.
Çünkü hepimizin içinde bir yerlerde “asla yapmam” dediği ama gizliden gizliye anladığı duygular yaşar.
Nermin Yıldırım , bu kişisel hikâyeyi bir adım öteye taşıyor: Unutmak mümkün mü? sorusuna hayalî ama düşündürücü bir cevap sunuyor: “Mazi İmha Merkezi.”
Gerçek hayatta böyle bir yer yok, bu yüzden unutma derslerini yaşamın içinde kendiniz uygulamak zorundasınız.
Feribe de aynı noktaya geliyor: İnsan kendi kendine kolayca unutamaz; unutmak farkındalıkla başlar, kabullenişle mümkün olur.
Kitap, bir kadının yalnızlıkla harmanlanmış pişmanlığını, utancını ve en çok da gizli kalmak zorunda kalan duyguların ağırlığını tüm çıplaklığıyla veriyor.
Evli bir kadın olarak yaptığı bir “hata” sonrası ne çevresinden destek bulabileceğini düşünüyor, ne de kendi içindeki yargılayıcı sesle başa çıkabiliyor.
Böylece görüyoruz ki bazen yalnız kalmak bir seçim değil, toplumun seni ittiği yerdir.
“Kendine öfke” duyan bir kadın var karşımızda.
Bir zamanlar “asla yapmam” dediği şeyleri yapmış biri.
“En kötü sandığım insanın yerini ben almışım meğer.”
Bu, sadece bir aldatmanın hikâyesi değil; bir kadının geçmişiyle, ailesiyle ve en çok da kendisiyle yüzleşmesi. Ve mutluğu başka insanların mutsuzluğuna göre şekillendirmemek için farklı farklı olaylarla sorgulaması
Bir yandan da bedenin hatırladığı travmalar, zamanla dile dökülüyor.
Hatırlamak acıtır ama bazen de iyileştirir. Çünkü insan, ancak yaşadıklarını anlatabildiğinde kendine bir yol açabilir.
“Kendini affetmeden, kimseyi affedemezsin.” der gibi…
Ve itiraf etmeliyim ki bir an kendimi Feribe’nin eşi gibi hissettim.
“Böğrüm sıkıştı.” Ne yaparsın?
İnkâr edersin önce.
Sonra şüphe, paranoya, ve ardından o ağır duvar gibi çöken çaresizlik.
Her detayı zihninde yeniden yazarsın.
Eşini başkasıyla hayal etmek...
Ve sonunda gelir o suçluluk. Kocası sizce ne yaşadı?
Yazarın daha önce okuduğum kitaplarına kıyasla bu romanı konu olarak yine derin, yine psikolojik bir iç harbi taşıyor.
Ancak alaycı mizahı ve üslubu ilk başta hoş gelse de, sonraları biraz zorlama hissettirdi.
Karakterler güçlüydü, duygular etkiliydi fakat bazı geçişler havada kaldı, her şey bütüne tam olarak bağlanamadı.
Ayrıca kitabın “çözülme noktası”na gelmeden önce 6. hissim sonucu çoktan söylemişti — aynen öyle de oldu.
Yine de sarsıcı, düşündüren ve zaman zaman kalbine saplanan satırlarıyla Feribe’nin hikâyesi unutulmaz.
Çünkü hepimizin içinde bir yerlerde “asla yapmam” dediği ama gizliden gizliye anladığı duygular yaşar.·
15 +1'leme
·7,8bin Gösterim
8 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bütün felaketlerin başlangıcıdır "asla yapmam" demek. Bir daha "asla yapmam dememesi "gerektiğini öğretir hayat insana..
Kaleminize sağlık çok güzel anlatmıştınız Ben de birkaç dakika önce bitirdim ve ne hissedeceğimi şaşırdım açıkçası Müsait olduğunuzda Eğer sizin için de uygunsa konuşalım sizinle sizin de düşüncelerinizi almak isterim açıkçası
Çok teşekkür ederim! Müsait olabildiğim zaman üzerine sohbet ederiz inşallah 😊
Asla yapmam dediğim herseyi yaptım. Ama şunu da öğrendim asla asla deme (: Kitaba merakım arttı. Kaleminize sağlık listeme ekliyorum.
Evet, 'asla yapmam' diyenler burada toplanıyor bu kitapta! Umarım okurken hem kendinizi hem de bazı ‘asla’larınızı yakalarsınız. Keyifli okumalar diliyorum!