Tüm öykülerin ortak bir noktası var bu kitapta. Hırs, kibir,bencillikten uzak olmanın,merhametli ve iyiliksever olmanın olağanüstü güzelliği...ve tabi ki güzel ahlakın getirdiği Tanrı sevgisi...
Kitaba ismini veren o meşhur soruya,
"Öğrendim ki insan kendi hayatından endişe ettiği için değil, içinde sevgi olduğu için yaşar."diye cevabını veriyor Tolstoy dedemiz. Bana göre ise insan umutla yaşar,umut ve hayal edecek birşeyi yoksa hayatın hiçbir amacı olmaz.
Kalbinizi ısıtacak bu sıcacık öyküleri mutlaka okumanızı tavsiye ederim. Son derece akıcı ve sade bir dille anlatıldığı için herkesin rahatlıkla sıkılmadan okuyabilecegini düşünüyorum.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.