Kitap için, cimriliği ve imkansız aşkı odağına alarak fedakarlığın ve cömertliğin altını çizmeye çalışan bir Balzac öyküsü denebilir. Öykünün kurgusu tempolu ve akıcı başlamasına, ana karakterlerin betimlemeleri bir yere kadar yerli yerinde gitmesine rağmen, olaylar dizisi öyküyü birden öyle hızlı bir düşüşe götürüyor ki ne konunun aşktan ne ara cimriliğe geldiğini ne de ana karakterlerin nasıl sesten hızlı ortadan kaybolduğunun ayırdına varabiliyor okur.
Balzac sonraki yıllarda Eugiene Grandet’i ile daha detaylı ele alacağı cimrilik, Facino Cane’i ile de zaten çoktan ele aldığı açgözlülük, insanın altına olan tarifsiz tutkusu meselelerini biraz harmanlayıp bir önizleme olarak bu öyküde masaya yatırmış görünse de, hikayeye başta hakim olan konu; kıskanç bir kocadan muzdarip genç bir kadın ile centilmen genç bir burjuvanın yasak aşkı. Okur bu sahneyle gözünü öyküye açıyor ve cimri Efendi Cornelius sanki ikinci planda “fedakar aşıklar” temasının devamlılığını sağlayan bir figüran edasında öyküde kendine yer bulmaya razıyken, nasılsa, Balzac birden bu figüranı -aşıklarımızı sahnenin gerisine ittirme pahasına- elinden tutarak sahne önüne hatta baş role çekerek, edebi büyütecini Efendi’ye ve onun onulmaz cimrilik meselesine tutmaya başlıyor. Diğer karakterlerimiz ise silik hatta bir şekilde birden görünmez hale geliyorlar.
Özetle, okurun, öykünün başında olan biten ile öykünün sonda nereye bağlandığını gördüğünde, sanki kitabın isminin son anda Efendi Cornelius olmasına ve biraz zorlama ile de olsa insanlık komedyasında felsefi incelemeler bölümünde yer verilmesine karar verilmiş düşünceleriyle kendini boğuşur durumda bulabileceği bir Balzac eseri.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.