Belki de en zor duygudur: Anlaşılamamak.♡
Bu kitabı anlatmak belki de şu ana kadar yaptığım incelemelerden en zoru olucak. Neden mi? Çünkü kitabı okurken Zeze karakteri ile o kadar kendinizi bir tutuyorsunuz ki resmen o olayları sanki siz yaşamışsınız gibi hissediyorsunuz.
Kitaba gelecek olursak; Başkarakter Zeze , onun bitmek bilmeyen dayakları ve her şeye rağmen çocukluğun verdiği o muhteşem masumiyeti... Yediği dayaklara baktığımız zaman aslında şu var genel olarak Zeze çok şeyi öğrenmek isteyen ve sürekli soru soran bazen bilmeden yanlış kelime kullanan, bazen iyi bir şey yapayım derken işleri ters giden ve sonuç olarak hiçbir zaman anlaşılmayan ama hep azar işiten dayak yiyen bir çocuk. Özellikle bir olay beni çok etkilemişti. Zeze anlamını bilmediği kötü bir kelime kullandı diye defalarca dayak atan ama asla "Bak oğlum bu yanlış bir kelime bir daha kullanma " demeyen bir baba figürü vardı karşımızda. Resmen karakterle konuştum orada ve dedim ki " İyi de bu çocuk onun kötü bir şey demek olduğunu bilmiyor ki bilse zaten yapmaz. "
Ah Zeze ah diyorsunuz kitabın sonunda. İçindeki sır olarak sakladığı o büyük sevgi de elinden alınmıştı ve yine kimse onun neye üzüldüğünü anlamamıştı aslında hiçbir zaman anlaşılmamıştı. Onu anlayan tek insan da hayatından bir anda uçup gitmişti.
Kesinle etkisinde kalacağınız çok etkileyici bir o kadar da güzel bir kitap.
·
80 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.