Köken ~ Sasa Stanisic
Bana birisi vatan sana ne ifade ediyor diye sorduğunda, sokağın öbür tarafından içtenlikle el sallayan bir komşu diyorum.
Herkese merhaba kitapseverler; İnsan kökenini ararken aynı zamanda başka neler arar? Bir özlem mi, bir bakış mı, bir sessizlik mi, bir vatan mı?
Sasha Stanisic’in Köken kitabı, geçmişe bakmanın, anlatmakla yetinmeyip anlamlandırmaya çalışmanın bir yolu. Göç, aidiyet, bir yere ait olmanın ya da olamamanın duygusu, sayfalar arasında yürüyüp duran bir gölge gibi.
Kitap, bir torunun babaannesine ve geçmişine uzanan yolculuğunu anlatıyor gibi görünse de, aslında anlatıcı bizzat yazarın kendisi. Bu bir otobiyografik roman. Anlatıcı yazarın ağzından konuşuyor. Bu yüzden torun bakış açısıyla kurulmuş, kişisel bir hikâye gibi görünüyor. Yer yer nesnel bilgi sunan, araştırmacı bir anlatı formuna geçiyor. Hem torun, hem yazar, hem de dış dünyayı gözlemleyen biri. Bu üç katman, duygusal çatının biraz önüne geçmiş
Bazen hikâyeye değil, bilgiye tanıklık ediyoruz. Ve bu tanıklık, metni duyguya değil düşünceye yaslıyor. Belki de bu yüzden, bazı bölümlerde anlatının kalbi değil, belleği atıyor.
Yine de Stanisic’in bölüm bölüm kurduğu yapı, yer yer anıların içine karışan iç sesleri, zaman zaman kalbimi yoklayan cümlelerle beni yakaladı. Kitabın en güzel yanı şu: kökenin sadece bir yer, bir zaman değil, bir his, bir çatallanma, bir boşluk olduğunu anlatıyor bize.
Bu kitap, bir göçmen torununun hikâyesi. Ama daha da önemlisi, bir hatırlayış biçimi. Belki de hepimizin içinde, adını koyamadığı bir köken taşı vardır. Ve bu kitap, o isimsiz kökenlere bir ses veriyor.
Herkese keyifli okumalar dilerim, sevgiyle
·
89 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.