Bazı kitaplar vardır ki yılları, coğrafyaları aşar. Anton Çehov’un Altıncı Koğuş adlı eserided bunlardan biridir. Bir akıl hastanesinin duvarları arasında geçen bu öykü aslında koca bir toplumun hastalığını fısıldar bize. Delilik nedir akıl kime göre ölçülür sistem kimin sesini duyar? Çehov bu soruları 19. yüzyıl da somuştu. duyarsızlaşan insanların görevini unutan memurların sorgulayanların susturulduğu sistemin içten çürümeye başladığı bir düzenin aynasıdır. Doktor andreyi’in giderek deliliğe yaklaşan sorgulayıcı ruh hâl gerçeği dile getirmeye çalışan hakikatin izini süren ama kalabalıklar tarafından marjinal delirmiş aykırı diye yaftalanan nice insanın sessizliğinde yankı bulur. dr. Andrey sistemin dışına itildikçe içe dönüyor sorguladıkça yalnızlaşıyor. Sosyal medya çağında bile, düşüncelerini açıkça ifade edenler kolayca akıl dışı ya da tehlikeli ilan edilebiliyor. Aslinda bu da deliliğin bazen sistemin dışında kalmak bazen ise sistemin tam ortasında olmakla mümkün olduğunu gösteriyor. Malesef delilik çoğu zaman susanların değil fazla düşünenlerin kaderi oluyor. Ve ne yazık ki hâlâ Altıncı Koğuşlar var.
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.